Aangekomen in Kolentsi

Goedenavond allemaal. Op het moment dat u dit leest is het natuurlijk al lang geen avond meer, maar wij hebben de eerste dag in Oekraïne er op zitten.


Na een lange reis zijn we gisteravond met de heles dutchies groep aangekomen in Kolentsi. Beide groepen hebben een goede vlucht gehad en na een lange dag van reizen waren we dan ook blij om eindelijk (weer) aan te komen op het terrein van Andrew en Jenny. We hebben een goede eerste nacht gehad waarna we een hele ontspannen eerste dag mochten hebben. Afgelopen week is er geen kampweek geweest, een break voor Andrew en Jenny, waardoor er vandaag ook geen kinderen waren die hun kampweek op de zaterdag eindigden en er een hele grote schoonmaakbeurt op ons stond te wachten. Dat was eigenlijk wel een fijne meevaller! Na het ontbijt zijn de dutchies het dorp ingestuurd om kersen te plukken. Om de beurt zaten Peter of Pascal in de bomen om aan de takken te trekken waarna alle kersen naar beneden vielen. De meiden hielden ondertussen plastic zeilen op waarop alle kersen vielen. We hebben dozen vol met kersen verzameld. Goed voor heel veel wekpotten vol met ingemaakte kersen voor de komende maanden en compote voor morgenavond als we voor de hele groep traditiegetrouw weer pannenkoeken gaan bakken voor de hele groep.

Vanmiddag hadden we vrije tijd en zijn de meesten van ons gaan zwemmen in de rivier. Tussen de activiteiten, de maaltijden en de vrije momenten door hebben we veel uitleg van Andrew gekregen over het komend kamp en de kinderen die gaan komen. De meesten van ons zijn hier voor de eerste keer, dus er is dan ook een hoop te vertellen. Wat voor soort kinderen gaan komen, wat kunnen we gaan verwachten? Hoe zit een kampweek in elkaar, welke taken neemt ieder op zich?

We kregen heel veel achtergrond informatie over de kids. Een voorbeeld, veel van de kinderen roken. Ze roken omdat sigaretten die de honger onderdrukken. En ze zijn heel goedkoop. Goedkoper dan het meeste voedsel. Er werd benoemd dat we niet als doel moeten hebben om de kinderen de komende week te laten stoppen met het roken. Het zal een averechts effect hebben . Ze zullen stiekem gaan roken op het terrein met alle gevolgen van dien, maar als ze een poging willen doen om te stoppen, zullen ze afkickverschijnselen krijgen waardoor ze minder aandacht hebben voor bijv de bijbelstudie die wordt gegeven. Kortom er zit een reden achter bepaald gedrag wat zij zullen laten zien en Andrew gedoogt bepaalde zaken zodat de essentie van dit kamp niet verloren gaat. In deze situatie is het planten van zaadjes, het delen van het evangelie belangrijker dan het afleren of aanleren van bepaald gedrag.

Morgen (zondag) gaan we naar de kerkdienst in Kiev. Dat is altijd een hele onderneming, maar goed om morgen weer samen te mogen zijn met andere christenen en God groot te gaan maken.

We zien uit naar komende week. We zijn allemaal erg benieuwd en we zien uit naar wat er allemaal weer gaan gebeuren.

We zijn voor nu alvast dankbaar voor de fijne sfeer in de groep. Het is erg gezellig en we zijn dankbaar dat we met zo’n grote groep zijn. Ook zijn we dankbaar voor het fijne weer van vandaag.

Gebedspunten zijn nog steeds het weer, vandaag hebben we een mooie dag en ook naar de eind van de week wordt het prachtig weer, de eerste helft van de week belooft echter veel regen, dus dat is nog even spannend.

Maandag komen de kinderen en we hopen en bidden dat iedereen op tijd op de juiste plek mag staan en de reis naar het kamp goed mag gaan.

Ready for takeoff

We zijn er klaar voor! De laatste koffers pakken en dan mogen we weer vertrekken. Vrijdagochtend zullen we vertrekken naar Oekraïne. Voor sommigen alweer de tiende keer, maar voor een aantal ook de allereerste keer. Ook al zijn we zeer vertrouwd met de plek waar we heen zullen gaan, het blijft toch altijd spannend hoe het zal gaan.

We gaan dit jaar met een enorm grote groep. Erg fijn om te zien dat zoveel jonge mensen een passie hebben voor Jezus en hierover willen delen met de kinderen in Oekraïne.

Voor de meesten zal het bekend zijn wat we gaan doen, maar ik zou er graag nog het een en ander over delen. We gaan naar een land dat al decennia, zo niet eeuwen gebukt gaat onder enorme alcoholproblematiek en daaruit voortvloeiende ellende. Veel kinderen zijn al bij geboorte beperkt doordat ze in de buik al dronken zijn van de alcohol. Andere kinderen worden zwaar verwaarloosd en mishandeld of juist enorm aan hun lot overgelaten en zien dagen lang helemaal niemand.

Wij willen naar dit land gaan om die kinderen te laten zien dat er mensen, volwassenen zijn die om hen geven. Volwassen die wel normaal kunnen doen en een voorbeeld voor hen mogen zijn. Dit willen we doen door er voor ze te zijn, met ze te spelen, naar ze te luisteren en ze te vertellen over God, onze vader, die nog veel meer van hen houdt dan dat wij dat kunnen.

Wie zijn wij?!

Zoals gezegd gaan we dit jaar met tien volwassenen (en een baby en een peuter) op reis! Maar wie zijn wij nu eigenlijk?!

Gebedspunten

We kunnen deze reis natuurlijk niet alleen. We zijn afhankelijk van God en van onze achterban in Nederland. Graag vragen we gebed voor:

  • Bescherming tijdens onze reis. Het is weer een lange reis, de wegen en het verkeer in Oekraïne zijn niet zoals we dat in Nederland kennen.
  • Eensgezindheid voor ons als groep. We gaan altijd als zeer verschillende mensen mee met deze reis. Help ons samen te zien naar het gezamenlijke doel dat we hebben.
  • Het weer. De weerberichten zijn weer niet goed. Er wordt veel regen voorspeld. De meeste activiteiten zullen buiten plaatsvinden, dus regen is zeker niet handig.
  • Financiën. De reis kost veel geld. We hopen dat we een groot deel hiervan gesponsord zullen krijgen. Alles wat daarboven nog binnenkort komt volledig ten goede aan Jeremiah’s Hope.

Vrijdag gaan we weg. Nog even wachten dus..
Heel erg bedankt voor alle steun, support en lieve berichtjes die we elk jaar krijgen. We houden jullie uiteraard dagelijks op de hoogte van onze reis en belevenissen!

Слава Україні!

Al tien jaar gaan we ieder jaar opnieuw naar Oekraïne toe om te werken onder verwaarloosde en mishandelde kinderen. In tien jaar tijd hebben we het land en de mensen goed leren kennen, maar wat is er ook veel veranderd in de afgelopen tien jaar.

Corruptie en armoede zijn altijd een groot probleem geweest in Oekraïne en eens in de zoveel tijd vind de bevolking het genoeg en komt in opstand, zo ook eind 2013. Maandenlang werden er vreedzame protesten gehouden op het plein van de vrede in Kiev voor een betere samenwerking met Europe en tegen de altijddurende corruptie en armoede in het land. Slechts een handje vol zeer welvarende mensen hadden het in het land voor het zeggen. Veel van onze vrienden zijn aanwezig bij de bijeenkomsten op het plein en dagelijks zien we foto’s voorbij komen van protesten, tenten, concerten. Het is hartje winter, dus enorm koud. Toch komen tijdens de protesten bijna een miljoen mensen op de been.

juni 2014, de gevechten voorbij, de wonden nog heel duidelijk in beeld, maar de hoop heeft de overhand!

Begin 2014 worden de protesten grimmiger. Gevolg zijn ruim honderd doden en vele honderden gewonden tijdens aanvallen van de politie en het leger. Toch zet het verzet zich door en uiteindelijk lijkt het volk het toch te winnen. De regering treed af, de president vlucht naar Rusland en even lijkt het er op dat ondanks de vele doden de rust weer terug kan keren. Niets blijkt minder waar. Rusland maakt van de chaos gebruik om Oekraïne aan te vallen en een deel van het land in bezit te nemen. Schiereiland de Krim wordt veroverd en deel van de Russische republiek verklaard.

Steeds meer berichten komen in het nieuws voorbij dat Rusland mogelijk ook in het oosten van Oekraïne een inval wil gaan doen. Een maand later is dat ook het geval, een groot deel van het oosten van het land wordt ingenomen door Russische soldaten en separatisten uit Oekraïne. Voor ons een erg spannende tijd. We zijn druk bezig met het maken van plannen om voor 4 weken naar een land te gaan dat in oorlog is. Wat houdt dat in voor ons, is het wel veilig en vooral, hoe zal het gaan met de vele vrienden die daar wonen? Over twee maanden gaan we die kant op. Vele geruchten gaan dat Russische tanks al langs de grens staan te wachten om naar Kiev op te trekken.

Weer een maand later, het is inmiddels mei 2014. Oekraïne voert de dienstplicht in. Vele vrienden en bekenden moeten zich melden om mee te helpen in het leger.

Enkele dagen voor vertrek, vele honderden mensen komen om bij gevechten om de stad Donetsk, in het oosten van Oekraïne. Een grote vluchtelingenstroom komt op gang van mensen die het oorlogsgebied willen verlaten. Steeds meer nieuwsberichten komen uit het gebied dat escalatie niet meer te stoppen is. Op het moment dat wij in het vliegtuig zitten naar Oekraïne publiceert de Volkskrant dit artikel:

De NAVO is bang dat het conflict in het oosten van Oekraïne ernstig zal escaleren.

https://www.volkskrant.nl/nieuws-achtergrond/navo-vreest-ernstige-escalatie-in-oost-oekraine~bf0c360e/

Gedurende de tijd dat wij in Oekraïne mogen zijn worden we echt met de neus op de feiten gedrukt. Verhalen over mortieraanvallen, grote groepen vluchtelingen, oefeningen van het leger in de buurt, maar bovenal de gezichten zonder uitdrukking. Hoeveel ellende kan een mens in zijn leven verdragen vraag ik mij wel eens af. We doen ons best om er desondanks een leuke week van te maken, maar altijd in je achterhoofd het dreigende gevaar van de oorlog enkele honderden kilometers verderop. Nog dagelijks horen we de meest vreselijke verhalen en iedere avond proberen we dan ook goed het nieuws te blijven volgen.

Ruim honderd mensen zijn hier overleden in gevechten met de politie.

Een maand lang zijn we weer terug in Nederland. Even rust, even opladen, zodat we op 25 juli weer kunnen vertrekken met een nieuwe tweede groep. In Nederland is het nieuws over Oekraïne al lang weer naar de achtergrond verdwenen. In kleine artikels wordt af en toe nog wat geschreven, maar de onrust is voorbij, tenminste voor Nederlands perspectief. In Oekraïne gaat de strijd in alle hevigheid door. De dag dat we terugkwamen berichtte de VN dat inmiddels 423 mensen zijn omgekomen en 46.000 mensen op de vlucht zijn. Enorme getallen, maar helaas slechts het begin, zo zou later blijken. Het leger van Oekraïne boekt goede resultaten als je het nieuws mag geloven. Rusland wordt tegengehouden en er worden zelfs weer steden veroverd. De hoop klinkt dat de oorlog nu snel voorbij mag zijn.

17 juli 2014, precies een week voor vertrek. Er wordt een vliegtuig neergehaald boven oost Oekraïne. Niet heel bijzonder, dat is de laatste weken veel vaker gebeurd. Toch blijk het in de loop van de dag anders te zijn dan alle vorige keren. Het toestel is een burgervlucht dat net enkele uren daarvoor vanaf Schiphol is vertrokken. Opeens is alles anders. Was de oorlog eerst nog aan de randen van Europa en ver bij ons vandaan, nu komt het heel dichtbij. Honderden Nederlanders zijn plotseling omgekomen in een oorlog waar zij zelf helemaal niets mee te maken hadden.

Bloemen voor de Nederlandse ambassade in Kiev.

Een week later, we stappen op het vliegtuig naar Oekraïne. Er is veel veranderd in een maand tijd. De vluchtelingen die er waren zijn weer weg of hebben elders onderdak. Zou het ergste inmiddels voorbij zijn? We bereiden ons voor op de eerste echte kampweek. Door de vluchtelingen crisis is het Sasha project op een zijspoor gekomen, omdat er niet genoeg mensen zijn om én vluchtelingen op te vangen, én ook nog de kinderkampen te draaien. Gelukkig kunnen we daar nu wel mee beginnen. In de loop van de ochtend kwamen veel kinderen uit de omliggende dorpen aan. Na de gebruikelijke luizencheck en een eerste maaltijd is het tijd voor sport, spel en het vertellen over God door middel van Bijbelverhalen. Een lange en mooie dag. Fijn om eindelijk de kinderen weer te zien, maar dan.. De jonge kinderen zijn net naar bed en de oudere kinderen staan onder de douche. We krijgen telefoon. Of we een groep van veertig vluchtelingen kunnen opnemen op het terrein. Ze komen morgenochtend om 9 uur aan. Toen kwam de moeilijkste beslissing, waar ik in mijn leven mee te maken heb gehad. De kinderen die we net die dag hadden opgehaald moesten weer naar huis. We waren boos, we snapten het niet. Waarom kunnen ze niet blijven, waarom is er oorlog en vooral, wat doet God voor ons in deze situatie?

Ruim twee weken hebben we ons ontfermt over deze groep vluchtelingen. Het bleef niet bij deze groep. Vele groepen zijn in de voorgaande en de er opvolgende maanden geweest. Nu, vele jaren later is de oorlog helemaal vergeten. Op dagen als vandaag (we schreven dit vorige week, op de dag dat het JIT met het nieuws over het proces kwam) komt hij nog heel even terug door nieuws over MH17, maar voor de meeste mensen is de oorlog voorbij. Ook voor veel mensen in Oekraïne is het gewone leven weer opgestart. Op het grote plein in Kiev staan nog een paar herinneringen, maar de uitgebrande gebouwen zijn opgeknapt, het plein is leeg en schoon en de auto’s rijden weer door de straten. Als je niet beter weet, dan zie je niet meer wat de protesten en de oorlog heeft aangericht. We zien het ook aan het feit dat we dit jaar met de grootste groep sinds zo’n vijf jaar mogen vertrekken.

Van 12 tot 22 (en 29) juli zullen wij weer kampen gaan Oekraïne. De komende tijd zullen we meer informatie delen over de groep, de reis die we gaan maken en onze voorbereidingen. We willen jullie hartelijk bedanken voor alle steun en gebed dat we jaarlijks mogen ontvangen. Voor meer informatie over dit project klikt u hier

Слава Україні!
Leve Oekraïne!

Waarom we ieder jaar weer gaan

We zijn al weer even terug en zoals beloofd zullen we nog een aantal terugblikken geven op onze reis naar Oekraïne. We zijn enorm gezegend en hebben ook voor de kinderen tot zegen mogen zijn. Wie zijn die kinderen eigenlijk en waarom gaan wij ieder jaar weer terug naar deze plek. Met dit bericht willen we jullie een kleine inkijk geven in het leven van enkele kinderen in Oekraïne.

Yura

Yura woont met zijn moeder in een zeer arm dorpje. Veel jongens komen uit dit dorp. Een aantal jaar geleden kwam hij, als enige, voor het eerst naar het kamp. Twee jaar geleden kwam er meer plek en konden we meer kinderen uit dit dorp laten komen. Vijf jaar geleden zat Yura op het terrein in de rescue shelter. Hij had heel veel gedragsproblemen, zijn moeder kon niet voor hem zorgen en werd daarom tijdelijk uit huis geplaatst. Na een paar keer op en neer te gaan tussen huis en de shelter kwam hij twee jaar geleden weer naar het kamp. Zijn gedrag was nog erger geworden dan voorheen.

De moeder drinkt minstens 6 dagen in de week. Het is onbekend wie zijn vader is, of waar hij woont. Op het ene moment wordt verteld dat hij dood is, maar de volgende dag kan het verhaal weer anders zijn, in ieder geval heeft niemand hem ooit gezien. Er woonde ook nog een andere man bij hun in die veel geweld gebruikte, zowel naar zijn moeder als naar Yura zelf. De moeder is vaak weg, Yura zelf is eigenlijk nooit thuis. Het huis van Yura is één van de slechtste huizen in de regio. Waar veel huizen buiten nog een toilet hebben hebben Yura en zijn moeder dat niet. Er is nooit eten, geen speelgoed, dus loopt hij maar met andere jongens over straat.

Afbeelding kan het volgende bevatten: 1 persoon, glimlacht, staan, kind, buiten en close-up

Yura mag eigenlijk niet naar het kamp, want zijn moeder wil dat hij mee helpt op het veld met het hoeden van de koeien van het dorp. Hoe meer er gewerkt wordt, de meer geld er is om drank van te kopen. Hij is opgegroeid zonder mannelijk rolmodel (er zijn verschillende mannen geweest, maar allen gebruikten geweld) en zijn moeder is totaal niet geschikt om een kind op te voeden. Zij geeft straf, omdat ze dat wil, ze is dronken, denkt dat hij iets verkeerd gedaan heeft en slaat hem. Op momenten dat hij echt iets doet dat niet kan en hij een draai om z’n oren verdiend is er niets aan de hand. Hij heeft dus geen idee wat goed of fout is en wat straffen in houdt.

Nastya
Afbeelding kan het volgende bevatten: 1 persoon, glimlacht, buiten en close-up

De familie is ‘pretty bad’.

Andrey
Afbeelding kan het volgende bevatten: 1 persoon, staan, buiten en close-up

Hij woont naast Yura, maar wel in een veel beter huis. Zo hebben zij wel een echt toilet buiten. Hij groeit op buiten, met jongens, ziet veel dronken kinderen op de straat. Andrey heeft veel aandacht en liefde nodig en kan enorm vervelend zijn. Vaak zijn het juist deze kinderen die extra aandacht nodig hebben van ons. En je weet nooit wat je kan doen om iemand hart te raken, maar het kan in zulke kleine dingen zitten.

Zo vertelde Xanders ons dit verhaal: Er was eens een jongen op een kamp, blijkbaar, zonder dat wij het wisten, hij wist niets meer van het kamp, behalve één ding! 10 jaar later herinnerde hij zich nog maar één ding: Op een dag zaten we bij de piano en jij zie dit en dat en dat raakte mijn hart en dat deed mij besluiten mijn leven te veranderen. Wij weten niet wat we doen en wat we moeten zeggen. Misschien is het gewoon een glimlach op ons gezicht of een arm op hun schouder. Het kamp is een goede plek waar ze een week kunnen zijn zonder zorgen, zonder alle ellende van huis, waar wij ze een goede tijd mogen geven.

Alosha

Hij leeft in een heel arm dorp, het is eigenlijk een heel verdrietig verhaal hoe zijn leven loopt, hij heeft een zusje en een klein broertje. Vijf jaar geleden was hij er voor het eerst en een aantal van onze groep konden dat nog goed herinneren. Iedere ochtend opnieuw had hij zijn broek helemaal onder gepoept en hebben wij die steeds weer verschoont en gewassen. Maar niet alleen in zijn broek, ook op het gras, in de bosjes, in de douche. Niemand had hem ooit geleerd hoe dat moet en waar dat moet. (En geloof me, hij is zeker niet de enige!)

Afbeelding kan het volgende bevatten: 1 persoon, glimlacht, een sport spelen en buiten

Hij was vaak volkomen afgesloten van de buitenwereld. Je kon tegen hem praten, zonder enige interactie terug te krijgen. Alsof jouw woorden compleet aan hem voorbij gingen en alsof zijn blik recht door jou heen ging. Hij is opgegeven moment naar speciaal onderwijs gestuurd en dat heeft enorm geholpen.

De reden hiervan is dit, als je naar hun huis zou gaan, tref je er drie kinderen aan in het huis, of in de tuin. Vader en moeder zijn er meestal niet, misschien aan het werk, aan het drinken of wat anders. De kinderen zijn vaak opgesloten in het huis met een groot slot. Soms zijn ze buiten en rennen ze rond in de tuin. Er is geen speelgoed, nauwelijks meubels in het huis. Er is een gasstel, een bak met water, een tafel en twee bedden. Het enige dat ze hadden om mee te spelen wat misschien een stok of iets van plastic was kapot was. Het is geen verassing dat dit kind, als oudste van het gezien ook nog, alleen in het huis alleen, dag na dag, zo opgroeit en totaal de grip verliest op alles wat het leven inhoudt. De ouders drinken veel, er is geen fysieke mishandeling in dit gezien, maar hier is het gewoon pure verwaarlozing van de kinderen.

Boguslava
Afbeelding kan het volgende bevatten: 1 persoon, staan, kind en buiten

Samen met haar broer Rostik (die zelf als sinds hij geboren is bijna naar het kamp komt) woont met haar vader. Vader is vaak niet thuis, maar aan het jagen of vissen in de Chernobyl exclusion zone. Moeder is vaak weg, feesten, drinken.

Sacha

Jeremiah’s hope komt hier al jaren. Hun moeder, er zijn vier of vijf broertjes en zusjes, vertelde ooit tijdens een bezoek dat ze geslagen was door hun vader en dat ze bij de opa en oma zouden gaan wonen. De vader zei dat hij niet geslagen had, maar slechts een keer geduwd, omdat ze moest stoppen met drinken, wat ze niet deed, omdat ze zwanger was. Hij vroeg en vroeg en vroeg maar, maar iedere keer als hij weg was dronk ze weer totdat hij het geduld verloor. Inmiddels is hij helemaal weg en niet meer in beeld. Ze zijn ook weer weg bij opa en oma, maar ze drinkt nog steeds heel veel.

Afbeelding kan het volgende bevatten: 1 persoon, glimlacht, staan, boom en buiten

Sacha en haar broertjes en zusjes worden wellicht binnenkort opgenomen in de rescue shelter. Op dit moment zijn de social services hierover aan het beslissen, maar dat is nu al zeker drie maanden.

Karina

Zij komt uit hetzelfde dorp als Yura, maar komt uit een goed gezin. Ze is stil en zwijgzaam, maar ook erg lief.

Dima en Zhenya
Afbeelding kan het volgende bevatten: 1 persoon, buiten en close-upAfbeelding kan het volgende bevatten: 1 persoon, een sport spelen, staan en buiten

De broers wonen in Ivankiv, maar het verhaal van hun familie is ook een erg verdrietig verhaal. Ze delen hun huis met twee families. Ze wonen er met hun ouders en met hun oom en tante. Ze zijn erg arm en er wordt heel veel gedronken. De kinderen zijn erg leuk en vaak buiten. Als Xanders ze tegen komt bij de supermarkt vragen ze vaak om wat eten of drinken te kopen, of ze vragen of het kamp al bijna start. Dit jaar vroegen ze dat al vanaf maart!

Dit is een goed voorbeeld van ouders die zeker geen slechte mensen zijn. Ze hebben het beste voor met hun kinderen, maar ze kunnen het gewoon niet. Door alcohol en door gebrek aan kennis en middelen kunnen ze niet beter. Er is geen geld, geen eten, geen drinken, slechts hun verslaving.

Een gesprek van vijf minuten kan een leven veranderen. In een ogenblik kan je iets doen wat een kind voor de rest van zijn leven niet meer vergeet.

Laatste dag en weer terug thuis

We zijn inmiddels weer terug thuis. Ruim tien dagen zijn we weg geweest en hebben we kinderen een fijne tijd kunnen geven en vertellen over God en mensen die van hen houden.

Doordat we nog niet alle berichten hebben kunnen plaatsen zullen er hier een aantal onder elkaar komen.

Vanmiddag (donderdag) hebben de kinderen weer volop geklommen en geklauterd in de touwen. Het is gaaf om te zien hoe ze hiervan groeien en hoe hun zelfvertrouwen groter wordt! Vanavond vond weer de traditionele bible skit night plaats. Het is mooi om te zien hoe de kinderen hun eigen draai vinden om een bijbel verhaal uit te spelen. De verkleedkist gaat open en je ziet ze glimmen terwijl ze opgaan in het verhaal van David en Goliath. Ook wij, de dutchies, hebben ons acteertalent ingezet en hebben het e.e.a. aan bijbelverhalen vertoond in een sketch.
Vanavond (donderdag) mochten Peter en Lianne hun getuigenis geven tijdens het kampvuur. Wat was het bijzonder mooi dat Dima, een jongen van 12 jaar, zo vrijmoedig was om hen te bemoedigen en te getuigen dat God voor ons zorgt ongeacht wie je bent of wat je doet. Ook vertelde Dima dat hij geen liefdevolle thuis heeft. Zijn vader is overleden door overmatig alcohol gebruik en zijn moeder is ook veelal dronken. Hij heeft nooit van zijn moeder gehoord dat zij van hem houdt en ze slaat hem. Toch kiest hij ervoor om anderen te bemoedigen en de liefde van God te delen met anderen. Terwijl hij zo met ons stond te praten werd hem de vraag gesteld of hij zijn leven aan Jezus zou willen geven. Samen met een ander meisje, heeft hij op dat moment ‘ja’ gezegd tegen Jezus en gekozen om met Hem verder samen te leven. God is goed!!
dag 5

De week is omgevlogen en wat was het een bijzondere tijd met elkaar. We kunnen zeggen dat we een groep met kinderen hebben die het echt super doen. Ze zijn enthousiast en doen heerlijk mee met alles wat er wordt georganiseerd. Er zitten geen kinderen tussen die wat moeilijk doen of tegendraads zijn en dat is echt een zegen! De afgelopen vijf dagen hebben de kinderen een vol programma gevolgd met bijbelstudies, knutselen en sport. In de middagen was er volop tijd om in actie te komen bij de ‘ropes’. Het is en blijft heerlijk om te mogen zien hoe de kinderen energie halen uit het klimmen op een klimmuur of van een tien meter hoge toren af te glijden naar beneden. Deze kinderen zijn niet gewend om uitdagingen aan te gaan op het gebied van(buiten) spelen en samen spelen. Je ziet ze letterlijk groeien als ze hun angst overwinnen en durven te vertrouwen op het touw waaraan ze geborgd zijn. Zo mogen ze letterlijk en figuurlijk ervaren hoe dit is en je leven dus ‘veilig te stellen’ op een ander. Tijdens het kampvuur is er ’s avonds volop de ruimte om de kinderen mee te geven dat ze zo waardevol zijn. Ook al worden ze door hun ouders over het hoofd gezien, voelen kinderen zich niet geliefd en hebben ze niet het leven waar ze eigenlijk recht op zouden moeten hebben, ze zijn geliefd en gekend door ons maar bovenal door God.

Op deze laatste (volle) dag hebben wij, de dutchies, een heerlijke appeltaart voor alle kinderen en leiding gebakken en alle kinderen voorzien van nieuwe kleren. Ik wil graag benoemen dat sommige kinderen vrijwel geen kleren hebben. Sascha is zo’n meisje wat voorzichtig kwam vragen of ze misschien wat meer kleren mocht aangezien ze niet zoveel kleren thuis heeft en al helemaal geen jurkjes. Sascha heeft uiteindelijk een hele stapel met kleren gekregen en ik begreep dat ze hier ontzettend blij mee was. Ze straalde helemaal. Geweldig om dit zo te mogen doen en wat fijn dat er mensen zijn die hun goede (oude) kleding aan ons mee willen geven. Ook heeft Tessa vandaag een heuse kick boks les gegeven aan de kinderen van het kamp. Ook dit was net zoals de appeltaart een succes!
Het kampvuur blijft een mooi moment op de dag. Samen zingen en de dag afsluiten. Inge heeft weer een prachtig lied gezongen voor iedereen en Tessa heeft die avond aangegeven dat ze zich graag wilt laten dopen! Wat een verrassing en zegen om zo deze dag af te mogen sluiten.
Dag 6
De zaterdag is altijd een dag van omschakelen en doorgaan. De dag begint zoals iedere kampdag, maar na het ontbijt moeten de kinderen snel alles opruimen, inpakken en de bus in. Er is dan bijna geen tijd om nog even gezellig samen te kletsen of te spelen, de harde realiteit van het leven bij de kinderen thuis staat alweer op hun te wachten. Persoonlijk vind ik het lastig om dit te ervaren. Je hebt de kinderen een week lang mogen zien, ontmoeten en leren kennen. Je hoort de trieste verhalen en je ziet hun prachtige glimlachen. Je weet dat ze naar huis gaan, maar het liefst wil je ze voor de rest van hun leven twee liefdevolle armen, zegende handen en een warm thuis geven. Maar dat gaat helaas niet. Het contrast is groot, heel groot en het enige wat we kunnen doen is voor hen bidden. Bidden dat de liefde en de gezelligheid van afgelopen week hun een gevoel van warmte, erkenning en gebondenheid mag geven. Want zoals in de Bijbel staat: als één lid lijdt, lijden alle leden mee. Ze zijn niet alleen, ook al voelen ze zich zo eenzaam en letterlijk opgesloten in huis als hun ouders aan het werk zijn de hele dag en vervolgens dronken thuis zitten. We hopen en vertrouwen dat de woorden die gesproken zijn en het woord van God mag gaan ontkiemen in hun harten. Dat het vrucht mag gaan dragen en mag gaan groeien tot iets moois. We hebben mogen zien dat kinderen die jaren geleden naar het kamp kwamen, nu een keuze hebben gemaakt voor God. We zien dat er een generatie ontstaat die weet hoe mannen en vrouwen met elkaar moeten omgaan, die weten hoe je goed voor je lichaam moet zorgen en hoe je een leven op kan bouwen zonder alcohol, angst en verdriet. Dit is ontzettend gaaf en bemoedigend om te zien. God is aan het werk in dit dorp en maakt dat het gaaf is om 10 dagen op te mogen trekken met deze kinderen en hun de week te geven van hun leven. En ook al weten we dat we ze gedag moeten zeggen en zwaaien we ze uit als de busjes wegrijden, ze zijn geborgen in Gods hand, geliefd en erkent en Hij zal Zijn werk met hun doen.

Naast dat de kinderen weer terug gaan naar hun eigen dorpen en gezinnen, hebben we vandaag ook feest mogen vieren met Tessa. Ze heeft ervoor gekozen om zich te laten dopen! Tessa is gedoopt in een meer in het drop. Na een wandeling van 20 minuten hebben we eerst met elkaar wat gezongen. We hebben God geloofd en gedankt voor het wonder dat Hij de dood heeft overwonnen. Pascal heeft gedeeld dat de doop vergeleken kan worden met het verhaal van Noach in de ark. Zoals dat Noach in de ark opgesloten werd en het water alle zonde van de wereld wegvaagde, zo is ook de doop een teken van het wegvagen van je zonde. Noach mocht opnieuw beginnen, op een nieuwe aarde nadat het water weg was gegaan. Zo mag je na je doop een nieuw leven ontvangen en middels je doop aan anderen laten zien dat je een kind bent van de Allerhoogste. Pascal en Peter hebben Tessa mogen dopen en hebben na afloop voor haar gebeden. Na de doop hebben de meiden nog even een frisse duik genomen en zijn we vervolgens hard aan het werk gegaan op het terrein. Alles moest weer spik en span zijn voor de komende geplande activiteiten. Over twee weken zal er een bruiloft en een conferentie gehouden worden. Aan het einde van de dag zijn we met een taxi naar Kiev gebracht om daar vervolgens onze laatste dagen door te brengen.
Dag 7
Inmiddels zitten we in Kiev! Na een hele, hele frisse douchebeurt aangezien er in een deel van Kiev al een aantal dagen geen warm water is, zijn we de stad in gegaan. Een deel is eerst naar de kerk gegaan en later hebben we met elkaar geluncht en de dag doorgebracht in Kiev. Het is erg fijn om weer wat tijd te  hebben voor jezelf en te genieten van elkaars gezelligheid en van de stad. Toch is het vreemd om te merken dat we het zo luxe hebben en dat de kinderen waar we mee opgetrokken zijn in zo’n andere leven, leven. Het maakt dat ik dankbaarder ben met alles wat ik heb, zelfs al is het een ijskoude douche!
Dag 8
Vandaagis helaas onze laatste dag en zijn we weer naar huis gegaan. De wekker stond aardig vroeg vanmorgen, 3uur! Beter gezegd 2uur Nederlandse tijd!! Het was vroeg en we moesten al met al veel wachten bij de douanes, balies en controle posten. We zijn dankbaar dat alles zo goed is gegaan en dat we zo’n fijne tijd hebben gehad.Het kamp  is heerlijk geweest en de reis ernaar toe en terug zijn meer dan prima verlopen. En terwiijl dat het vliegtuig opsteeg richting Nederland, en Oekraïne steeds kleiner werd, passeren alle kinderen nog eens langs in mijn hoofd. Dankbaar dat we ze mochten leren kennen, in onze harten en gedachten dat ze veilig mogen zijn en dat het goed met ze mag gaan.
We willen jullie heel erg bedanken voor jullie betrokkenheid, gebeden en giften. Dit heeft er mede toegeleid dat het zo goed is verlopen!

Dag 4 – zon, zon, zon

We hebben twee fantastische en DROGE dagen achter de rug. De kinderen hebben zich ontzettend vermaakt en wij hebben heel weinig tijd gehad om een update te plaatsen.
Woensdag hebben we eigenlijk de hele dag de zon gezien. Gisteren (donderdag) was het bewolkt, maar ook droog. We hebben heel veel activiteiten buiten kunnen doen en vandaag willen we zelfs gaan kijken of we kunnen gaan zwemmen met de kinderen.

Gisteren was een bijzondere dag. We hebben als groep ruim een half uur gesproken met Xander, de leider van het project waar wij voor komen. Hij heeft veel verteld over het werk dat gedaan wordt, waarom het zo belangrijk is en wat de woonsituatie is van verschillende kinderen uit onze groepen. Als we weer thuis zijn zullen we hier meer van delen.

’s Avonds was er weer een kampvuur. Het was heel bijzonder vanavond. Ik sta iedere keer weer versteld van de manier waarop God ons kan gebruiken. Een klein getuigenis was de aanleiding voor vele goede gesprekken en twee kinderen, Sacha en Dima hebben hun leven aan Jezus gegeven.

Morgen (zaterdag) gaan de kinderen weer naar huis. Ontzettend jammer, maar ook zo gaaf dat we ze weer zo’n mooie week hebben kunnen geven en weer over God hebben kunnen vertellen. Ontzettend bedankt voor jullie gebeden en support. Blijf ook alstublieft Sacha en Dima in jullie gebeden houden, dat ze vast mogen houden aan God.

Dag 1 (en dag 2) – Na regen komt zon en daarna weer meer regen

Het kamp is begonnen!

De laatste avond voor het kamp (zondag) zijn we met het voltallige team wezen eten in een lokaal Oekraïens restaurant. Erg leuk en gezellig.
Vandaag (maandag) was de eerste dag van het kamp. De dag is inmiddels voorbij en moe, maar voldaan liggen we inmiddels in bed, te luisteren naar de regen die tegen de ramen tikt. Regen, regen en nog eens regen, dat is wat er de laatste dagen voornamelijk uit de lucht komt vallen. Maar eerst even helemaal naar het begin.

Om kwart over zes ging de wekker. Dit keer niet om op reis te gaan, maar om de keuken in te gaan. Het is inmiddels een traditie geworden dat de Nederlanders één ochtend middag of avond pannenkoeken bakt voor het hele team. Dat betekende dus vroeg uit bed en de Dampende keuken in om te gaan bakken.
Half elf kwamen de eerste kinderen. Het zijn er waar minder dan normaal, maar in gemiddelde leeftijd ook wat ouder. Bij de aankomst van de kinderen wordt het terrein altijd opgedeeld in schoon en vies. De kinderen beginnen in het ‘vieze’ gedeelte en via de luizencontrole mogen ze naar het ‘schone’ gedeelte toe. Hier werd sport en spel voor de kinderen georganiseerd. Zo konden kinderen een zo hoog mogelijke toren bouwen van kratjes, klimmen in het klimrek, of voetballen.
Na de lunch starten het ‘normale’ dagprogramma van sport, crafts (knutselen) en Bijbelverhalen. Het bijbelprogramma is binnen en crafts is overdekt, maar de sporters werden drijfnat en moesten uiteindelijk een paar keer uitwijken naar de tent door de stortbuien.
’s Avonds is er altijd kampvuur (wat nog aardig lastig is met kletsnat hout). Jenny Kelly gaf hier haar getuigenis. Het ging er over dat zij toen ze tiener was nooit echt een keuze had gemaakt voor God. Tijdens een rollenspel gaven vrienden plotseling antwoord op al deze vragen, waarbij ze zich afvroeg waarom haar vrienden haar nooit eerder over Jezus als verlosser hadden verteld.
(En toen viel ik in slaap, vandaar dat dag twee er gelijk achteraan komt).
Tijdens het noodweer van de afgelopen dagen is bij een van de pleeggezinnen in de tuin een appelboom omgewaaid. Wij hebben gisteren al die appels verzameld (200 kg) en de komende dagen zullen we daar veel van terugzien in ons eten.. 😄 Vanmorgen was de aftrap met havermoutpap met stukjes appel. Verder zijn we inmiddels al gevraagd als Nederlanders om van de week appeltaart te gaan bakken.
Vandaag dus de eerste echte dag met het normale programma. Vanmorgen begonnen met de rotaties, sport, bijbel, crafts. Nieuw dit jaar is de vierde rotatie waar de kinderen onder de twaalf gaan tekenen en kleuren en de oudere bijbelstudie doen. We zijn vandaag erg gezegend met het weer. Op wat spatjes na was het vanmorgen behoorlijk droog, maar vanmiddag was helemaal geweldig. Fantastisch weer tijdens het middagprogramma dat tegenwoordig uit ‘ropecourses’ bestaat. Een enorme toren van tien meter waar kinderen in kunnen klimmen, abseilen, kratjes stapelen en via de klimmuur, touwladder of het net omhoog kunnen klimmen.
Het avondprogramma daarentegen was weer gewoon ‘normaal’, de regen viel weer met bakken uit de lucht, maar qua weer toch tegen de verwachtingen in een fantastische dag gehad, alles wat we buiten moesten doen was droog en warm. Het kampvuur vanavond ging niet door, in plaats daarvan is een film gekeken gevolgd door spelletjes.

Aankomst en eerste weekend

Half 3 ging de wekker afgelopen vrijdag en begon onze reis naar Oekraïne. Half 3 was ook de tijd dat we in de rij stonden voor de Oekraïense grenscontrole. Na een zeer voorspoedige reis van twaalf uur waren we geland en aan het wachten op alles wat ons de komende dagen te wachten zou staan. Na een taxirit van zo’n twee uur (en een inmiddels traditionele stop bij de MC Donald’s) kwamen we om zes uur aan in Kolentsi, ons thuis voor de komende dagen.
Na een warm welkom en een warme maaltijd tijd om ons bed op te maken en al onze spullen op te ruimen. Zoals ieder jaar komen we weer veel oude bekenden tegen, zowel kinderen als volwassenen als oud-kinderen, die inmiddels als hulp meedraaien tijdens het kamp. Altijd enorm gaaf om te zien hoe sommige kinderen zo betrokken zijn geraakt bij het werk en de kampen dat ze ook na hun jaren op het kamp mee willen blijven werken.
Zaterdag is altijd de laatste dag van het kamp. ’s Ochtends tijd voor de kinderen om hun spullen te pakken, bedden af te halen en zich klaar te maken weer naar huis te gaan. Aan ons de taak om het hele terrein ‘om te keren’ en alles klaar te maken voor komende kampweek.
Nadat alle WC’s, douches, cabins, zalen en paden waren schoongemaakt was het tijd voor onze eerste teammeeting. Iedere dag proberen we een moment te pakken om als Nederlandse groep bij elkaar te zitten en de afgelopen dag te bespreken en plannen te maken voor de volgende. Daarnaast bidden we met elkaar, lezen we uit de Bijbel en zingen we samen. Het is tot nu toe erg gezellig in de groep en ook met de andere nationaliteiten is het erg gezellig.
De familie Kelly heeft een nieuwe hond in de familie, ‘Jack’. Een lieve en erg enthousiaste puppie. Na de lunch waren we van plan een eind te gaan lopen door het dorp, dus besloten we Jack ook mee te nemen. Nadat we vertrokken, of nee, laten we eerst nog even wachten tot die grote regenwolk voorbij is..
En toen barste het noodweer los. Inge omschreef het als “we wachten nog even, er komt hier een zwembad naar beneden”. Regen in Oekraïne is vaak erg intensief, maar ook vaak vrij kort. Na een stortvloed van ongeveer vijf minuten stond alles onder water, maar was de regen ook weer weg en kwam de zon weer voorzichtig tevoorschijn. We hebben een leuke wandeling kunnen maken door het dorp, langs de rivier en naar de oude orthodoxe kerk, midden in het dorp.
De rest van de avond heeft het nog flink geregend en de regen en storm zouden ook nog een groot deel van de avond en nacht voortduren. Aan ons het advies om te zorgen voor water en als we naar de WC moesten of nog moesten douchen om dat vooral op tijd te doen, voordat de stroom zou uitvallen. Geen slecht advies zoals zou blijken, want op het moment dat we de deur van de douches open deden viel de stroom inderdaad uit. (Gelukkig niet drie minuten later)

Het weer is nog wel een punt van zorg. Voor iedere dag is er zowel zon als regen en onweer verwacht. Dit zorgt voor meerdere potentiële problemen, zoals kou, door de regen en wind kan het opeens heel erg koud worden, zeker als je daar op dat moment niet voor gekleed bent. Verder is de stroom verantwoordelijk voor de volledige watervoorziening. Er is een noodvoorraad van 200 liter, maar dat is zo op. Douches, toiletten en kranen werken allemaal op elektriciteit, dus werken allemaal niet tijdens de stroomuitval. Hoelang de stroom niet werkt is nooit te zeggen. Dat kan twee minuten zijn, maar ook twee dagen. Tenslotte het komende kamp. De meeste activiteiten zijn buiten, dus het zou het programma flink in de war gooien als we veel regen krijgen komende week.
Tenslotte willen we iedereen ontzettend bedanken voor alle support en leuke / lieve berichtjes die we elke dag krijgen.
Vandaag (zondag) zijn we in Kiev naar de kerk geweest (ICA). Het was een leuke fijne dienst. We proberen iedere dag een update te plaatsen, maar door de internetverbinding lang niet altijd mogelijk.
Gebedspunten:
  • Dat we inspiratie mogen krijgen om ook tijdens de regel leuke activiteiten te bedenken.
  • Dat de stroom niet te vaak uit zal vallen.
  • Dat ziekte en ongelukken ivm het weer ver van ons zullen blijven.
  • Dat de sfeer in de groep goed zal blijven en we eensgezind de kampweek in mogen gaan.

We zijn weg!

Eindelijk, we zijn (onder)weg! Vanmorgen om half vier ging onze wekker. Na lang wachten en vele voorbereidingen was het dan eindelijk zo ver, we mochten weer gaan! Voor sommige de zoveelste keer, onderweg naar een tweede thuis, voor sommige ook nog maar de eerste of tweede keer en nog best spannend.

Vanavond rond 18 uur zullen we als alles goed gaat aankomen in Kolentsi. De komende dagen zal in het teken staan van het afsluiten van het kamp, opruimen, schoonmaken en voorbereiden voor volgende week. Vanaf maandag zullen hier weer heel veel kinderen het terrein opkomen om een week lang veel plezier te hebben, leuke dingen te doen en te leren over God.

De meeste van deze kinderen maken deel uit van het Sacha project. Dit project ondersteund de kinderen niet enkel deze week, maar het hele jaar door. Veel huisbezoeken en als er iets nodig is, eten, schoolspullen, enz. dan wordt dat geregeld.

Afhankelijk van de mogelijkheden (internet, tijd, etc) zullen we dagelijks een update plaatsen met informatie over wat we doen, leuke foto’s en filmpjes en gebedspunten.

Ontzettend bedankt voor alle support en berichten die we van iedereen krijgen!

Klaar voor vertrek

Na lang uitzien is het nu echt bijna zover. Vrijdagochtend heel vroeg vertrekken we naar Oekraïne. Om 4 uur rijden we weg uit Emmeloord en via een tussenstop in Polen komen we rond 14 uur aan in Kiev. We hebben er erg veel zin in, maar het is ook nog wel erg spannend. We zien uit naar wat God ons wil laten zien en doen tijdens de komende week.

Vrijdag avond, na een autorit van ongeveer twee uur, komen we aan in Kolentsi, het dorp waar het complex van Jeremiah’s Hope ligt. Het kamp van deze week zal dan nog bezig zijn en hierbij zullen wij direct hulp kunnen bieden bij het opruimen van het terrein zodra de kinderen weer naar huis zijn.

Wilt u weten wie er allemaal mee gaan, klik dan hierboven op ‘Team 2018′. Wilt u meer informatie over Jeremiah’s Hope, waar we heen gaan en wat we precies gaan doen? Klik dan hier.

Wat betreft de financiën zijn we helaas nog niet rond. De totale kosten zijn ongeveer €5.000, waarvan de helft door ons zelf betaald wordt. De rest proberen wij door middel van sponsoring binnen te krijgen. We zijn al een heel eind, drie kwart is al binnen. Uiteraard gaat zoals ieder jaar alles wat nog extra binnen komt naar een project van Jeremiah’s Hope. We hopen dat we ze dit jaar ook weer dit extraatje kunnen meegeven voor hun werk tijdens de rest van het jaar.

Wil en kan u ons hierin nog helpen dan zouden we dat ontzettend fijn vinden. U kan een bijdrage overmaken op onderstaande rekening, uw gift is dan fiscaal aftrekbaar.

Vrije Baptistengemeente Emmeloord
IBAN: NL57 RABO 0346 5462 73
o.v.v. Oekrainereis

Nieuws uit Oekraïne

De afgelopen tijd is er al veel gebeurd in Oekraïne. Een aantal kampweken zijn al geweest en ook andere projecten zijn in volle gang.

NewHope weeshuis en pleeggezinnen
Anderhalf jaar geleden is het NewHope center officieel gestart in Kolentsi. Het is een andere mogelijkheid om kinderen veiligheid, bescherming, heling en de liefde van God te geven. Inmiddels zijn er verschillende kinderen geplaatst in de gezinnen.

Hulpgoederen
De oorlog in Oekraïne is zijn vierde jaar ingegaan. Ruim vier jaar van oorlogsgeweld laat een enorm litteken achter in een land. Er is een tekort aan alles, stroom, water, voedsel, noem het maar op. Jeremiah’s Hope zet zich in om hulpgoederen naar Oekraïne te krijgen en deze te verspreiden in het oosten van Oekraïne.

Solarpark
Sinds enkele weken heeft Jeremiah’s Hope de mogelijkheid gekregen om eigen zonnepanelen te plaatsen in Kolentsi en op enkele woningen. Door middel van deze panelen kan de energievoorziening beter worden gereguleerd en zal het complex in de toekomst veel minder afhankelijk zijn van de belabberde stroomvoorziening in Kolentsi.

Gebedspunten
  • Een veilige reis
  • De sfeer in de groep
  • De andere groepen die vanuit o.a. Amerika zullen komen
  • Dat wij de liefde van God door ons mogen laten zien en vol liefde en geduld er mogen zijn voor de kinderen
  • De financiën voor de reis en ondersteuning van Jeremiah’s Hope