We zijn weer thuis. Na vijf slopende, indrukwekkende en bewogen dagen rolden we woensdagavond onze eigen oprit weer op. Tijd om de balans op te maken van een reis die we niet snel zullen vergeten.
Toen we vrijdagavond 13 maart met drie man en twee overvolle bussen uit Emmeloord vertrokken, wisten we dat het een flinke rit zou worden. En dat werd het. In totaal hebben we bijna 2.900 kilometer afgelegd en ruim 34 uur achter het stuur gezeten. We hebben uren (en uren…) gewacht in de bureaucratische molen van de Poolse douane en we hebben de nodige nachten met veel te weinig slaap doorgebracht.
De aankomst in Kiev
Na de frustraties bij de grens en wat korte (maar erg warme) stops bij bekenden in Ternopil en Zhytomyr, kwam op de derde dag Kiev in zicht. Wat blijft het een immense en indrukwekkende stad.
We werden ontzettend hartelijk ontvangen door Daniel, Janna, Bogdan en Anya. Het was voor mij zes of zeven jaar geleden dat ik hen voor het laatst zag. Eindelijk had ik het gevoel dat ik écht weer iets concreets voor de mensen hier kon doen. We hebben samen de bussen uitgeladen: ruim 1.300 kilo aan hulpgoederen, aggregaten en heel veel eten vonden hun weg naar de juiste plek. Daniel zal een groot deel hiervan de komende dagen meenemen naar het front.
De impact van een stroopwafel
Een groot deel van onze lading bestond uit de duizenden stroopwafels die we dankzij jullie donaties konden meenemen. Misschien klinkt een koekje triviaal in een oorlogsgebied, maar het tegendeel is waar. Tijdens onze terugreis kreeg ik een bericht doorgestuurd dat me diep raakte:
“Heel hartelijk bedankt! Vandaag heb ik op mijn werk wafels uitgedeeld aan collega’s en hen verteld over jullie, over de steun vanuit Nederland en over jullie lange reis om dit alles voor ons mogelijk te maken. Velen hadden tranen in hun ogen, want steun is op dit moment het allerbelangrijkste voor ons allemaal! Dank jullie wel!”
Dat is precies waar we het voor deden. Laten zien dat ze niet vergeten zijn.
De harde, rauwe werkelijkheid
Toch was deze reis er een van enorme uitersten. Waar we in de stad zagen hoe het dagelijks leven ‘gewoon’ doordraait, werden we ’s nachts in Kiev opgeschrikt door het luchtalarm vanwege een drone-aanval.
Maar de echte klap kwam vlak voor we gisteren in het vliegtuig naar huis stapten. Ik kreeg een bericht van Marina. Haar vader vocht, samen met haar broer, bij Soemy om hun land te verdedigen.
“Hallo. Dank u voor uw steun. Het betekent veel voor mij. Helaas is mijn vader omgekomen tijdens de verdediging van ons land. Ik kwam er vandaag achter… het gebeurde gisteravond. Deze vervloekte oorlog heeft hem voorgoed het leven gekost.”
Dit bericht sneed door mijn ziel. Terwijl wij veilig in de trein zaten, werd ergens anders een gezin voor altijd verwoest. Het drukte ons keihard met de neus op de feiten: de oorlog is niet ergens ver weg, het is een dagelijkse, bloedige realiteit die nog in alle hevigheid doorgaat.
Dankwoord
We zijn nu veilig thuis. De bussen zijn op hun bestemming, de spullen zijn verdeeld. Dit alles was absoluut onmogelijk geweest zonder de overweldigende steun vanuit Nederland (en daarbuiten). Ruim € 12.000,- werd er gedoneerd, er werden talloze boodschappen ingeleverd en we hebben ontzettend veel bemoedigingen en gebeden mogen ontvangen.
Namens het hele team en namens de mensen in Oekraïne: uit de grond van ons hart, bedankt. Vergeet de mensen in Oekraïne niet. Blijf voor ze bidden.
