We zijn weer thuis. Na vijf slopende, indrukwekkende en bewogen dagen rolden we woensdagavond onze eigen oprit weer op. Tijd om de balans op te maken van een reis die we niet snel zullen vergeten.

Toen we vrijdagavond 13 maart met drie man en twee overvolle bussen uit Emmeloord vertrokken, wisten we dat het een flinke rit zou worden. En dat werd het. In totaal hebben we bijna 2.900 kilometer afgelegd en ruim 34 uur achter het stuur gezeten. We hebben uren (en uren…) gewacht in de bureaucratische molen van de Poolse douane en we hebben de nodige nachten met veel te weinig slaap doorgebracht.

De aankomst in Kiev
Na de frustraties bij de grens en wat korte (maar erg warme) stops bij bekenden in Ternopil en Zhytomyr, kwam op de derde dag Kiev in zicht. Wat blijft het een immense en indrukwekkende stad.

We werden ontzettend hartelijk ontvangen door Daniel, Janna, Bogdan en Anya. Het was voor mij zes of zeven jaar geleden dat ik hen voor het laatst zag. Eindelijk had ik het gevoel dat ik écht weer iets concreets voor de mensen hier kon doen. We hebben samen de bussen uitgeladen: ruim 1.300 kilo aan hulpgoederen, aggregaten en heel veel eten vonden hun weg naar de juiste plek. Daniel zal een groot deel hiervan de komende dagen meenemen naar het front.

De impact van een stroopwafel
Een groot deel van onze lading bestond uit de duizenden stroopwafels die we dankzij jullie donaties konden meenemen. Misschien klinkt een koekje triviaal in een oorlogsgebied, maar het tegendeel is waar. Tijdens onze terugreis kreeg ik een bericht doorgestuurd dat me diep raakte:

“Heel hartelijk bedankt! Vandaag heb ik op mijn werk wafels uitgedeeld aan collega’s en hen verteld over jullie, over de steun vanuit Nederland en over jullie lange reis om dit alles voor ons mogelijk te maken. Velen hadden tranen in hun ogen, want steun is op dit moment het allerbelangrijkste voor ons allemaal! Dank jullie wel!”

Dat is precies waar we het voor deden. Laten zien dat ze niet vergeten zijn.

De harde, rauwe werkelijkheid
Toch was deze reis er een van enorme uitersten. Waar we in de stad zagen hoe het dagelijks leven ‘gewoon’ doordraait, werden we ’s nachts in Kiev opgeschrikt door het luchtalarm vanwege een drone-aanval.

Maar de echte klap kwam vlak voor we gisteren in het vliegtuig naar huis stapten. Ik kreeg een bericht van Marina. Haar vader vocht, samen met haar broer, bij Soemy om hun land te verdedigen.

“Hallo. Dank u voor uw steun. Het betekent veel voor mij. Helaas is mijn vader omgekomen tijdens de verdediging van ons land. Ik kwam er vandaag achter… het gebeurde gisteravond. Deze vervloekte oorlog heeft hem voorgoed het leven gekost.”

Dit bericht sneed door mijn ziel. Terwijl wij veilig in de trein zaten, werd ergens anders een gezin voor altijd verwoest. Het drukte ons keihard met de neus op de feiten: de oorlog is niet ergens ver weg, het is een dagelijkse, bloedige realiteit die nog in alle hevigheid doorgaat.

Dankwoord
We zijn nu veilig thuis. De bussen zijn op hun bestemming, de spullen zijn verdeeld. Dit alles was absoluut onmogelijk geweest zonder de overweldigende steun vanuit Nederland (en daarbuiten). Ruim € 12.000,- werd er gedoneerd, er werden talloze boodschappen ingeleverd en we hebben ontzettend veel bemoedigingen en gebeden mogen ontvangen.

Namens het hele team en namens de mensen in Oekraïne: uit de grond van ons hart, bedankt. Vergeet de mensen in Oekraïne niet. Blijf voor ze bidden.

De uren tikken weg. Over een paar uur is het zover en starten we de motoren. De laatste dingen worden op dit moment geregeld en uitgezocht. De route is uitgestippeld en de grensovergang is bepaald. We zijn er klaar voor… dachten we.

Oeps…
Want bij zo’n reis komt altijd meer kijken dan je denkt. “Oeps, we moeten de export van de bus ook nog even officieel regelen.” Oh, en de douane wil natuurlijk een exacte en kloppende paklijst zien. Dat betekende: alles wat we er zo zorgvuldig in hadden gepuzzeld, tóch maar weer even uitpakken om alles netjes te wegen en te documenteren. Je blijft bezig!

Straks draaien we de allerlaatste kopieën van de papieren en douanedocumenten uit, en dan kunnen we écht gaan.

Tot de nok toe vol
De twee bussen zitten inmiddels helemaal, maar dan ook echt hélemaal vol. Het is zelfs de vraag of we daadwerkelijk alles wel mee kunnen krijgen wat we hebben verzameld. (Wie weet moeten we nog wel een keer… 😉).

Vanavond on the road
Vanavond vertrekken we, zodra we de deuren van de bussen voor de laatste keer (met een beetje aandringen) dicht hebben gekregen. Vanaf dat moment zijn we on the road richting Berlijn.

De komende dagen zullen we proberen om jullie zo goed mogelijk op de hoogte te houden. We zullen regelmatig korte updates plaatsen hier op de website en via onze Polarsteps-pagina.

Bedankt voor het meeleven in de aanloop hiernaartoe. We gaan! 🚐🚐💨

Het is even stil geweest, maar achter de schermen is er de afgelopen weken onvoorstelbaar veel gebeurd. De voorbereidingen slokten veel van onze tijd op, maar wat ik vandaag met jullie mag delen overtreft werkelijk al onze verwachtingen.

​Allereerst wil ik beginnen met een diepe buiging. Ontzettend bedankt voor de overweldigende reacties, de bemoedigingen en de donaties van iedereen. Het is hartverwarmend.

​Een ongekend bedrag: Ruim € 12.000,-!

In onze vorige update, een maand geleden, vertelde ik vol trots dat we de grens van € 4.000,- gepasseerd waren. Inmiddels is dat bedrag gewoon verdrievoudigd. Er is meer dan € 12.000,- binnengekomen! Het klinkt bijna als een luxeprobleem, maar we moeten letterlijk ons best doen om dit fantastische bedrag voor vertrek nog zo goed en effectief mogelijk te besteden aan de juiste hulpgoederen.

​Wat gaat er allemaal mee?

De hoeveelheid spullen die we meenemen is gigantisch. Om een beeld te geven van wat we dankzij jullie hebben kunnen aanschaffen en inzamelen:

• ​Heel veel aggregaten
• ​Dozen vol met speciaal en voedzaam eten
• ​Grote hoeveelheden warme dekens
• ​Honderden paren werkhandschoenen en warme sokken
• ​Powerbanks en medische hulpmiddelen
• ​En natuurlijk: een enorme lading stroopwafels om uit te delen!

​De bus is tip-top in orde (én we hebben een tweede!)

Tussen al het inzamelen door heeft mijn eigen gele bus de afgelopen weken nog de nodige liefde gekregen. Hij is uitgebreid nagekeken, de laatste reparaties zijn uitgevoerd en er gaat zelfs een extra set banden mee. Hij is weer helemaal tip-top in orde voor zijn laatste grote missie en kan straks veilig en betrouwbaar worden ingezet door het medische team!

En er is nog meer goed nieuws: we gaan niet met één, maar met twee bussen! De capaciteit is verdubbeld, waardoor we nog meer impact kunnen maken.

​De reis begint aanstaande vrijdag

Dit alles betekent dat we aanstaande vrijdagavond in de bussen stappen. We reizen nu met een team van drie personen en twee volgeladen bussen. We rijden vrijdag hopelijk in één ruk door richting Berlijn, om vanuit daar de komende dagen de reis naar de Oekraïense grens en Kiev voort te zetten.

​Nogmaals, vanuit het diepste van mijn hart: dank jullie wel. Zonder jullie donaties, boodschappen, bemoedigingen, de chauffeurs en gebed was dit nooit op deze schaal mogelijk geweest.

​We houden jullie de komende dagen op de hoogte. Vergeet niet dat je onze route live kunt volgen via Polarsteps! (Zie de link in het menu).

Wauw, wat een weken hebben we achter de rug. Ik wil beginnen met een enorm dankjewel. De reacties, appjes, mailtjes en bemoedigende woorden die ik heb mogen ontvangen zijn hartverwarmend. Het is fantastisch om te zien hoe breed dit gedragen wordt en hoeveel mensen ons willen helpen om deze reis tot een succes te maken.

Tussenstand: € 4.000!
Ook financieel is er al ontzettend veel gebeurd. We hebben inmiddels de grens van € 4.000 gepasseerd! Er is zelfs zo’n € 800 gedoneerd vanuit Amerika.
Los van deze giften zijn een aantal cruciale basisbehoeften voor de reis ook gedekt:
✅ Brandstof: De tank kan vol voor de hele rit.
✅ Verblijf & Eten: De overnachtingen en maaltijden voor onderweg zijn voorzien.
Dit geeft enorm veel rust. We weten in ieder geval zeker dat we er komen en weer terug kunnen.

De reis begint steeds meer vorm te krijgen. De vliegtickets zijn geboekt. We hebben al een aantal aggregaten kunnen ophalen en de eerste dozen met powerbanks en handschoenen staan klaar. De laatste onderdelen van de bus worden gerepareerd.

De route
Maar, uiteraard moet er ook nog een heleboel gebeuren! Nog iets meer dan vier weken, dan gaat de sleutel in het contact. We zijn druk bezig met het uitstippelen van de route. Welke grensovergang is het snelst? Waar kunnen we het beste stoppen?
De overnachtingen zullen we waarschijnlijk onderweg gaan regelen. We hebben nu nog geen idee hoe snel we kunnen rijden, hoelang de stops gaan duren en hoelang de grenscontrole duurt. In Oekraïne willen we zo min mogelijk in het donker rijden, dus dat beperkt het aantal uur dat we per dag onderweg kunnen zijn.

Hieronder zal ik nog een lijst delen van onderdelen waar we nog sponsoren voor zoeken, naast de algemene donaties die natuurlijk ook nog altijd van harte welkom zijn.

Help je mee de laatste gaten te vullen? Hoewel we al ver zijn, staan er nog een aantal grote en kleine posten open. We zoeken nog sponsoren voor specifieke onderdelen. Wil je concreet iets bijdragen? Hieronder zie je wat we nog nodig hebben:

Nog te financieren:

Aggregaat 6KW € 1.000
Aggregaat 6KW € 1.000
Aggregaat 10 KW € 2.000
Handschoenen (200×) € 150
Vliegtickets € 300
Powerbanks (20×) € 470 (€ 30 en € 20 per stuk)

Reeds voorzien:

Diesel voor de reis € 500
Overnachtingen € 500
Eten onderweg € 200

Hoe kan je helpen?

1. Doneren: Via de informatiepagina kun je bijdragen aan bovenstaande doelen.
2. Boodschappen: In Emmeloord (in De Fontein) staat een inzamelkrat. Hier kun je specifieke voedingsmiddelen inleggen (zie de lijst op de site).

Volg ons
De komende weken plaats ik ongeveer één keer per week een update. Tijdens de reis proberen we dit dagelijks te doen.
Je kunt ons live volgen via Polarsteps: 👉 [Link naar Polarsteps]

Nogmaals: ontzettend bedankt voor alle steun tot nu toe!

Hartelijke groet, Peter van der Veen

Het is inmiddels heel lang geleden dat ik een update heb geschreven. Stilte. Misschien wel tekenend voor de situatie. In het begin van de oorlog kreeg ik heel vaak de vraag: “Hoe is het daar?” Mensen waren betrokken, geschokt. Tegenwoordig krijg ik die vraag steeds minder. Het nieuwtje is eraf, het leven hier gaat door.

Toen ik in 2022 schreef over de oorlog, had ik – en velen met mij – de hoop en verwachting dat ik pas weer terug zou gaan als het rustig was. Als de vrede was wedergekeerd. Dat ik dan kon helpen met de wederopbouw. Helaas is die voorspelling niet uitgekomen. De realiteit is weerbarstig en de oorlog duurt voort.

Toch is er groot nieuws: Ik ga weer naar Oekraïne.

In februari of maart van dit jaar (2026) stap ik, tegen mijn eerdere verwachting in, toch weer in de auto (of beter gezegd: in de bus), dit keer niet naar Schiphol, maar richting het oosten. Ik ga met mijn eigen bus. Het plan is om die zelf naar Kiev te rijden en daar te doneren aan een medisch team dat zich dag en nacht inzet in de frontlinies. De bus zal daar een tweede leven krijgen om levens te redden.

Maar als ik mezelf die vraag stel — hoe is het daar? — dan is het antwoord zwaar. Veel mensen die ik ken zijn weg. Met velen, vooral de kinderen van toen, is er geen contact meer. En veel mensen zijn dood.

Zenya In het bijzonder wil ik Zenya noemen. Volgens mij was het in het eerste jaar dat ik in Oekraïne kwam, dat ik hem leerde kennen. Een bijzondere jongen. Hij had geen makkelijk leven en maakte lang niet altijd de juiste keuzes. Maar diep van binnen bleef hij altijd die lieve jongen zoals ik hem leerde kennen. Tijdens de oorlog heb ik nog een paar keer contact met hem gehad, de laatste keer kwam er geen reactie. Ik heb de tranen in mijn ogen als ik dit schrijf. Hij was inmiddels getrouwd en had een zoontje gekregen. Het is nu drie jaar geleden dat hij vermist raakte in de Donbas. Enkele maanden later is zijn lichaam geïdentificeerd. Dit is één van de honderd duizenden verhalen en de dagelijkse realiteit in Oekraïne.

De situatie in Kolentsi. Het is verdrietig om te moeten delen hoe de situatie in ‘ons’ dorp Kolentsi is. Het team van Jeremiah’s Hope, de mensen met wie we jarenlang hebben samengewerkt, is er niet meer. Vrijwel iedereen is tijdens de bezetting gevlucht naar Kroatië (en andere plaatsen in Europa). Ook de kinderen en medewerkers van de Rescue Shelter hebben daar een veilige plek gevonden en zitten daar nog steeds. Het kampterrein, waar we zoveel mooie zomers hebben beleefd met de kinderen, is nagenoeg verlaten. Alleen Kolya en Nela (de kok die ons jarenlang van heerlijk eten voorzag) zijn achtergebleven. Zij houden de wacht en passen op de gebouwen. Ook delen ze nog regelmatig voedsel en brandhout uit aan dorpen in de omgeving.

De missie Naast het brengen van de bus, ga ik ook om vrienden te bezoeken en te bemoedigen. Juist nu, na al die jaren van ellende, is het belangrijk om te laten zien dat we ze niet vergeten zijn. Maar ik ga niet met een lege bus. De bus moet helemaal vol die kant op! We willen voedsel, aggregaten en hulpmiddelen meenemen. De stroomvoorziening is op veel plekken nog steeds een ramp, dus aggregaten zijn van levensbelang.

Hulp nodig De bus is er, de chauffeur is er (ik), maar de lading kost natuurlijk een boel geld. Daarom wil ik jullie opnieuw vragen om hulp. Willen jullie bijdragen aan de brandstof, de aggregaten en het voedsel? Het zou fantastisch zijn als we de bus tot de nok toe gevuld krijgen.

Ik vind het best weer spannend, net zoals die keer dat ik alleen in het vliegtuig zat. Maar ik voel dat dit is wat ik nu moet doen.

Alvast enorm bedankt voor alle steun en betrokkenheid die we, zelfs na deze radiostilte, hopelijk weer mogen ervaren.

Geld mag zoals altijd worden overgemaakt op de rekening van de Vrije Baptistengemeente Emmeloord. De gemeente is ANBI erkend, de gift is dus fiscaal aftrekbaar.

Vrije Baptistengemeente Emmeloord IBAN: NL57 RABO 0346 5462 73 o.v.v. Oekraïne 2026