Inhaalslag – Anita & Tessa

Goedenavond allemaal!

We zijn alweer 24 uur terug in Nederland en het lijkt alweer allemaal zo lang geleden. De meeste wassen zijn weer gedraaid, de eerste werkdag zit er alweer op en het ‘gewone leven’ dringt zich weer helemaal op. Gelukkig hebben we nog wat blogs klaar staan, zodat we nog een beetje in de Oekraïense stemming kunnen blijven en wat foto’s en filmpjes terug kunnen kijken. Vandaag de blog van dag 5 (de vrijdag) van het eerste kamp. Daarnaast ook een verslag van Tessa, die nog in Oekraïne zit van dag 1 & 2 van het tweede kamp.

Dag 5 – Anita

Wat gaat de week snel! Het is vandaag al de laatste hele dag van het kamp; morgenochtend gaan de kinderen weer naar huis. Het weer is goed vandaag. Af en toe zijn er wat wolken, maar de zon schijnt veel en maakt het soms best warm. Na het ontbijt met warme pap en het zingen van enkele liedjes, beginnen we met de rotaties. Bij het sporten doen de kinderen een wedstrijdje: wie kan het parcours door de speeltuin het snelste afleggen? Sommige kinderen zijn hier erg goed in en kunnen het binnen 30 seconden. Bij het knutselen maken we van wol een Oekraïense vlag. Het Bijbelverhaal gaat vandaag over Jezus Die de voeten van Zijn discipelen wast. Dit wordt voor ons erg concreet gemaakt: we gaan elkaars voeten wassen! Jezus liefde is zichtbaar in dit verhaal.

Na een lekkere lunch, met rijst en kip, hebben we een rustig uurtje, maar dan mogen we weer aan de slag 🙂 Het is tijd voor de Camp Olympics. Met de kinderen doen we allerlei spelletjes op het grasveld, zoals zaklopen en estafette. Daarna komen we als Dutchies bij elkaar en krijgen we meer te horen over de achtergrond en leefomstandigheden van de kinderen die deze week op het kamp zijn. Het is schrijnend om te horen in welke situaties sommige kinderen zitten. Sommige kinderen wonen niet meer thuis omdat de omstandigheden zo slecht zijn. Anderen wonen wel thuis, maar leven ook in slechte omstandigheden. Denk hierbij aan ouders die veel alcohol drinken, niet voor hun kinderen zorgen of geen werk hebben. De meeste kinderen zien er goed en vrolijk uit, maar er kan zo’n verhaal achter hun leven zitten.. Gelukkig zijn er ook kinderen die het thuis wel goed hebben.

Na het avondeten gaan we eerst een film kijken. Daarna hebben we weer kampvuur. We zingen wat liedjes en we luisteren naar een getuigenis. Omdat de kinderen bijna naar huis gaan, bidden we vanavond specifiek voor de kinderen. We maken twee kringen: een met de kinderen en daaromheen een met de volwassenen. We vertellen de kinderen dat we voor hen blijven bidden en dat we hen niet vergeten, ook al zien we hen straks (voorlopig) niet meer. Dan gaat iedereen douchen en naar bed, ook deze dag is weer snel voorbij gegaan!

Dag 5 – Kampweek 1

Kampweek twee – Tessa – Dag 1&2

Onze diehard Tessa is gebleven toen wij vertrokken. Zij leidt hier de tweede kampweek en probeert ons ook regelmatig op de hoogte te houden van haar belevenissen.

Deze week zijn er 47 kinderen uit de dorpen Zoren, Gornastiple, Orayne, Piski, Sukachi en Ivankiv. We hebben twaalf meisjes en de rest is jongen. Het wordt dus een drukke week!! Bid voor Tessa, Andrew en het team dat daar nu werkt met deze kinderen. We hopen dat er weer harten veranderd mogen worden voor God!

Maandag [Dag 1]:

Hey allemaal!!

Vandaag is het alweer maandag, mijn tweede week. Gister avond nam ik afscheid van de Dutchies en vertrok ik terug naar hier en de Dutchies bleven in Kiev slapen in een appartement. Vandaag vertrokken zij terug naar Nederland terwijl ik de nieuwe kids kreeg. We zijn met een grote groep met veel jongens, ook de leiders zijn we met veel, waarvan voornamelijk jongeren van 15-18 jaar. Vandaag deden wij de luizen check (wat niemand leuk vind….) we speelden met de kinderen en ondertussen heb ik de hele dag de was gedaan met de kleren van de kinderen met luizen. Na het middag eten deden wij de rotations Bijbelklas, crafts en sport. ’s Avonds hebben wij councelor hunt gespeeld . Bij het kampvuur heeft iemand beertjes uit gedeeld met een verhaal erachter hier komt het verhaal in het kort.

Hij verloor zijn Teddie beer toen hij 4 was. Hij was hecht met deze beer, zijn moeder zei laten we bidden dat wij jou beer weer vonden en ze deden dat. De dag erna reden ze naar de andere kant van de stad en daar lag zijn beer langs de weg. Het doel van dit verhaal was dat het ook zo is met God als je hem kwijtraakt bid tot hem en je zult hem terug vinden. Nu gaan wij lekker slapen. Slaaplekker!

Dinsdag [Dag 2]:

Vandaag was een rustige warme dag. We begonnen onze dag met onze vaste rotations en deden ’s middags een foto spel over het terrein en daarbuiten. We speelde met de kids en hadden veel fun. ’s Avonds keken wij de film ‘Up’. Bij het kampvuur vertelde iemand over zijn leven wat weer veel impact had op de kinderen het was super mooi om te zien.

In deze weken zie ik veel kinderen die allemaal hun eigen verhaal hebben en wat de meiden ook aangaven tijdens de girls talk ze zien elk jaar naar deze week uit en willen het liefst blijven. Ik vind het fijn om deze kinderen te zien genieten en liefde te geven. Ik hoop dat al deze kinderen God zullen leren kennen en met hem mogen leven. Bidden jullie met mij mee?
Wij gaan nu lekker slapen. Slaaplekker

Dag 2 – God dienen in het dagelijkse

Goedenavond allemaal!!

We zijn weer terug in Nederland. Zojuist zijn we allemaal veilig geland en op dit moment weer onderweg naar ons eigen huis. We hebben een fantastische tijd gehad en daar hebben we de afgelopen week van kunnen delen en zullen we ook komende week nog van delen. Het is nog niet gelukt alle dagverslagen en video’s te uploaden, dus dat zullen we de komende dagen doen. Vandaag dus het verslag van dag twee van het kamp. Dat was afgelopen dinsdag.

Het dagverslag van Willy

God dienen in het dagelijkse.
7.30 de wekker ging bij de kleine meisjes. Het licht bij de oudere meisjes ging even later ook aan. De kleintjes stonden snel op en renden al snel heen en weer. Ze hadden een lach op hun gezicht. Gelukkig maar, in tegen stelling tot de avond ervoor. Eén van de meiden had de avond ervoor een uur liggen huilen. Ze heeft het moeilijk thuis en er kwam bloed uit haar mond bij het tanden poetsen . Ze heeft een gat en heeft ontstoken tandvlees. Dat is de situatie van al deze kinderen. De kindjes die luizen hadden, waren hun kleren kwijt, totdat ze weer gewassen zouden zijn door de leiding. Ze wilden gaan slapen in hun vieze, bezweette kleding die ze na het douchen weer aan wilden doen. Van de mee gebrachte kleding konden we gelukkig wat voor ze uitzoeken. We zagen dat ze ook hun onderbroek wassen tijdens de douchebeurt. Vaak hebben ze er maar één, het droogt vanzelf wel weer. De natte onderbroeken hingen overal in de kamer. Op één van onze bedden, lag een hele vieze broek, een vies t-shirt en een natte onderbroek. Voor ons is het maar een paar dagen in tegenstelling wat zij altijd mee moeten maken.

Het ontbijt staat al klaar. Wat opvalt is dat de kinderen hun ontbijt naar binnen schrokken. Als wij de eerste happen hebben genomen, is hun bord al leeg. Veel van hen hebben lang niet altijd drie maaltijden op de dag. En als ze iets delen met elkaar, is het al snel besloten wie wat neemt. Het is mooi om te zien hoe verschillende kinderen willen bidden voor het eten, heel vrijmoedig. Toen Andrew, de leider van het kamp, vroeg of iemand van de ‘Dutchies’ wilde bidden, noemde hij naar de kinderen dat God ook onze taal verstaat. God verstaat alle talen van de wereld, zelf de gekke Nederlandse taal. Hij zei denk er nog maar eens over na, hoe geweldig groot God is!

De drie rotations vandaag waren leuk. Bij sport hebben we gevoetbald en het ‘shakespel’ gespeeld. Bij ‘craft’ maakten we een T-shirt. Wat een creativiteit! De Bible class werd weer verzorgd door Roxanne en Masha, de vertaler. Vandaag ging het over Jezus als degene die hoop geeft. De kids gaven mooie antwoorden op de vraag wat hoop inhoudt. Dit werd verder uitgewerkt aan de hand van het verhaal dat Jezus een meisje uit de dood opwekt. Het gaat eigenlijk niet om het wonder, maar om Jezus zelf. De kinderen hadden goed de aandacht voor het verhaal. Onze hoop en ons gebed is dat ze het blijvend zullen herinneren en meer mogen leren van wie hij is.

Tussen de middag gaan de kleintjes rusten. Ze moeten dan op hun kamer blijven. Het is soms best wel lastig om dit allemaal uitgelegd te krijgen. Maar het ging! Sommigen van hen gingen onder hun bed liggen of een klapspel doen. De vertaler gaf aan dat dit normaal is, we zijn met hen mee gaan doen. Ze bleven in ieder geval rustig. Het is mooi om te zien hoe alle kids met elkaar omgaan en naar ons als groepsleiding toetrekken. Ze zoeken contact soms een side-hug en genieten van de liefde die ze krijgen. ’s avonds voor het slapen gaan zegt iedereen tegen elkaar ‘ spokie nokkie’, welterusten! En de meiden knuffelen elkaar dan nog graag even. Er is echt al een groot verschil te zien met gisteren, de eerste dag. Sommige kids zijn er stil, anderen gedragen zich wat weer iets laat zien van hun thuissituatie. Als voorbeeld: alle meiden kleden zich om in de slaapkamer zonder hier over na te denken. Eén van hen keek heel moeilijk in het rond en ging naar de badkamer om zich te verkleden. De meeste kinderen van deze leeftijd in nederland, denken hier niet over na. Zij wel. Achter elk kind hier zit een verhaal van een moeilijke thuissituatie. Het doet soms pijn om deze dingen te zien en te beseffen dat ze weer naar huis gaan. Dat geeft ook weer meer passie om Gods grootheid en liefde te laten zien en ze te leren wat de Bijbel aan ons wilt vertellen.

De kids houden van spelletjes! Vooral klapspelletjes zijn in, maar ook spontane momenten. Eén kind wilde een kussengevecht. Ze vroeg dit ’s middags al en ’s avonds kreeg één van ons opeens een kussen op haar hoofd. Er ontstond een spontaan kussengevecht. Wat een lol hadden we met elkaar en wat een blije gezichten! Het betreffende meisje gaf een high five en was zo gelukkig dat dit zo kon en ook wok werden erg blij van hen. God dienen in het dagelijkse. Het eten en het spelen, het liefhebben en het slapen. Zelfs tijdens het opdienen van het diner. Eén van ons dacht; ‘ we can serve God’, ja daar hoort ook bij ‘ to serve the dinner’! En alle andere taken mogen we doen met een blijmoedig hart.

’s Avonds waren we met wat dutchies aan het napraten. Eén van hen vertelde dat een kindje had gevraagd in wat voor woning zij woonde, een appartement of een huis. Ze antwoorden, ‘ een appartement’. ‘ Oh gelukkig maar’ antwoorden ze. ‘In een huis heb je meestal geen douche en geen toilet’. Veel kan je daar vervolgens niet op antwoorden. Wat een verschil met al onze zegeningen.. Tellen we deze nog? Laten we danken voor al dit goeds en laten we tegelijk bidden voor diegene die zoveel moeten missen. Dat ze alles mogen vinden in God zelf. En dien, op jouw plaats, God met een dankbaar hart.

We sluiten dit bericht af met de dag video van dag 3, waarvan we het verslag al eerder hebben geüpload.

Dag 3 – Cathaleya

In Oekraïne zijn we inmiddels al bijna aan het eind van het kamp. Het gaat erg goed hier en de kinderen hebben het ontzettend naar hun zin. Door een zeer slechte internetverbinding en vele stroomuitval hebben we de dagverslagen ‘offline’ gemaakt. De komende dagen zullen we steeds een verslag uploaden.

Nog meer goed nieuws. We hebben het gehele sponsorbedrag inmiddels binnen. Alles wat extra binnenkomt komt volledig ten goede aan het werk van Jeremiah’s hope.

We beginnen met een lied, dat Pascal en Martine enkele dagen geleden zongen.

Het dagverslag van Cathaleya:

Vandaag was een overweldigende dag.
In de ochtend zingen we liedjes in het Oekraïns, om God te prijzen. Ook bidden we gezamenlijk voor het ontbijt en ook de kinderen krijgen de kans om te bidden. De meeste kinderen doen leuk mee.

Daarna gingen we naar ons dagelijkse rotation programma waar ze hebben geknutseld, de bijbel klas hebben gevolgd, daarna is er altijd een tussendoortje en daarna werd er gesport.

Na de lunch hadden we een uurtje vrije tijd.

Vanmiddag gingen we extreme sport doen, zo noemen ze dat hier. Dat is klimmen in een hele hoge toren waarbij ze vast zitten aan de lijn met iemand die ze kan opvangen als ze vallen, met kabelbanen en abseilen. De kinderen waren zo enthousiast en ook de pubers gingen los, (pubers doen meestal niet zo snel enthousiast mee)

Ik zag een jongetje op het bankje zitten en hij deed niet mee, ik vroeg hem waarom niet en hij zei dat hij bang was voor hoogtes. Ik heb hem toen over mijn eigen angsten verteld en dat ik die samen met God heb overwonnen. En dat ik geloofde dat hij het ook kon. Maar hij was er zeker van dat hij niet wou.. tot ik een tijdje later hem van de kabelbaan zag gaan ! Toen hij beneden was ben ik om hem af gerend en heb ik hem geknuffeld en ik zei: “wat ben ik trots op je!!!”. Ik kon aan hem zien dat hij het ook geweldig vond. Ik vond dit een heel mooi moment.

Iris, Willy en ik hebben ook geprobeerd te klimmen. We moesten kratjes op elkaar zetten en zelf erboven op staan en zo hoog mogelijk de toren bouwen waar we op stonden.. het ziet er makkelijk uit maar het is enorm moeilijk en spannend als je het zelf moet doen! De kinderen kwamen allemaal veel hoger! Ze zijn zo dapper en gemotiveerd!

Later hebben ze gegeten en veel kinderen namen nog een extra bord, je ziet hoe enorm ze van eten genieten wat heel mooi is om te zien maar ook moeilijk, want je weet niet wat ze krijgen als ze weer weg zijn van het kamp..

In de avond hebben we de film UP gekeken. En het kampvuur waar Peter prachtig tot de kinderen heeft gesproken. Ik zag kinderen echt na denken over de boodschap die hij overbracht.

Tijdens klaar maken voor het slapen zijn er nieuwe regels verteld over de telefoons. Die moeten nu uit om 21:30 en mogen pas weer aan om 7:30 omdat bleek dat meiden (de grotere meiden waar ik mee op de kamer slaap) de nacht ervoor met de jongens liepen te chatten tot heel laat in de nacht. Er werdt even moeilijk gedaan maar de regels zijn snel geaccepteerd. De meiden zijn nu allemaal lekker vroeg stil en gaan slapen ! Ik dank God voor deze prachtige dag

Weer als vanouds

Het is inmiddels echt weer een kampweek als vanouds. En ook het weer heeft zich goed aangepast. Vanaf nu wordt het naar verwachting elke dag zo’n 25 graden, dus prima weer voor een kampweek.

Gisteren hadden we wat regen en dus ook de hele dag geen internet. De blogs zijn al wel geschreven en we hopen deze ook binnenkort te kunnen plaatsen.

Wel hadden jullie nog een video tegoed van dag één. Wij beginnen zo alweer aan dag vier in Oekraïne. De helft zit er op!

Dag 1 – Na regen komt…

Goedenavond allemaal!

We beginnen met de video van gisteren (zondag).

Vandaag was de eerste dag van het kamp. Vanwege de verwachtte tegen zouden de kinderen wat meer verspreid binnenkomen, zodat de luizen check wat beter zou gaan en kinderen niet buiten in de regen hoefde te wachten tot ze gecheckt konden worden.

Na de ochtend was er lunch. Veel regen en we waren enorm uitgelopen. Na de lunch was het tijd voor het normale programma. In de rotatie draaien we steeds door verschillende programma’s heb. Sport, Bijbel en knutselen.

Na het programma ging het mis met één van de jongens. Bij het spelen kwam hij op de trampoline verkeerd terecht, waardoor zijn elleboog brak een hij naar het ziekenhuis moest. Hij is nu weer thuis, het gaat goed, maar hij komt niet meer terug deze week.

Vanavond hadden we kampvuur, waar we zingen en iets delen over ons leven.

Morgen hopelijk weer een update. Dan ook weer het filmpje van vandaag. Welterusten ☺️

Zondag – voorbereiden

Goedenavond allemaal! Weer een dag voorbij! We beginnen inmiddels weer helemaal ingeburgerd te worden in Oekraïne en zie uit naar de komst van de kinderen morgen.

Vanochtend zijn we in alle vroegte naar de kerk gegaan. Zoals elk jaar bezoeken we de ICA Kyiv, een internationale kerk in Kiev. Deze kerk bestaat bijna volledig uit mensen die in Kiev en omgeving wonen, maar niet uit Oekraïne afkomstig zijn. Veel mensen dus die ik Kiev (tijdelijk) werken en zendelingen die hier zijn. Erg gaaf om zo, samen met hen, familie te zijn in Christus en ook hier avondmaal te vieren.

Kiev heeft een aantal enorme event/shoppingmalls. Enorme gebouwen met winkels, restaurants, bioscopen, schaatsbanen, botsauto’s en andere kermisattracties. Echt een belevenis als je hier niet nooit eerder geweest bent. Vanmiddag hebben we hier met de hele groep gegeten.

De groep van deze week bestaat uit tien Nederlanders (+ twee kinderen), elf Texanen afkomstig uit een lokale kerk en de ACU university, Xander, de Kelly’s en drie fantastische vertalers.

De terugreis naar Kolentsi was een behoorlijke belevenis. Het goot van de regen en dan duurt die normaal anderhalf uur toch behoorlijk lang 😎 Op veel plekken was de weg compleet ondergelopen. Veel gaten in de weg waren niet meer zichtbaar, dus een behoorlijke uitdaging en uit de ramen was ook weinig meer te zien. Gelukkig zitten we binnen zou je denken, maar binnen zijn we zeker ook niet helemaal droog gebleven. Door alle gaten en kieren kwamen flink wat druppels naar binnen. Gelukkig zijn we weer veilig aangekomen!

Vanmiddag was het weer tijd voor onze traditionele Nederlandse verrassing. Het bakker van pannenkoeken! We zijn er weer de hele middag mee bezig geweest, ruim 100 pannenkoeken waren het resultaat! Pannenkoeken met appel, banaan, etc etc.. Binnen no-time waren de bakken leeg. Ook erg grappig om te zien hoe Amerikanen en Oekraïeners hunnen pannenkoeken eten. Een grote hoop met pannenkoek die wordt overgoten met stroop en jam.

Vanavond nog de laatste keer alles schoonmaken, zodat we morgen fris kunnen beginnen met het kamp. Voor het begin van dat kamp hebben we nog steeds één groot gebedspunt, namelijk het weer. Morgen is er tachtig procent kans op regen. Elke kampweek wordt gestart met de luizen controle. Alle kinderen die aankomen moeten buiten blijven tot ze gecheckt zijn op luizen. We hebben het programma al aangepast op het weer, maar alsnog wordt het een behoorlijke uitdaging.

De eetzaal, slaapzalen, cabines, douches, toiletten zijn allemaal weer fris en schoon. Tijd om naar bed te gaan en morgen weer aan de slag te gaan met de kinderen!

Helaas geen video, die komt hopelijk morgen online.

Aangekomen in Kolentsi

Goedenavond allemaal. Op het moment dat u dit leest is het natuurlijk al lang geen avond meer, maar wij hebben de eerste dag in Oekraïne er op zitten.


Na een lange reis zijn we gisteravond met de heles dutchies groep aangekomen in Kolentsi. Beide groepen hebben een goede vlucht gehad en na een lange dag van reizen waren we dan ook blij om eindelijk (weer) aan te komen op het terrein van Andrew en Jenny. We hebben een goede eerste nacht gehad waarna we een hele ontspannen eerste dag mochten hebben. Afgelopen week is er geen kampweek geweest, een break voor Andrew en Jenny, waardoor er vandaag ook geen kinderen waren die hun kampweek op de zaterdag eindigden en er een hele grote schoonmaakbeurt op ons stond te wachten. Dat was eigenlijk wel een fijne meevaller! Na het ontbijt zijn de dutchies het dorp ingestuurd om kersen te plukken. Om de beurt zaten Peter of Pascal in de bomen om aan de takken te trekken waarna alle kersen naar beneden vielen. De meiden hielden ondertussen plastic zeilen op waarop alle kersen vielen. We hebben dozen vol met kersen verzameld. Goed voor heel veel wekpotten vol met ingemaakte kersen voor de komende maanden en compote voor morgenavond als we voor de hele groep traditiegetrouw weer pannenkoeken gaan bakken voor de hele groep.

Vanmiddag hadden we vrije tijd en zijn de meesten van ons gaan zwemmen in de rivier. Tussen de activiteiten, de maaltijden en de vrije momenten door hebben we veel uitleg van Andrew gekregen over het komend kamp en de kinderen die gaan komen. De meesten van ons zijn hier voor de eerste keer, dus er is dan ook een hoop te vertellen. Wat voor soort kinderen gaan komen, wat kunnen we gaan verwachten? Hoe zit een kampweek in elkaar, welke taken neemt ieder op zich?

We kregen heel veel achtergrond informatie over de kids. Een voorbeeld, veel van de kinderen roken. Ze roken omdat sigaretten die de honger onderdrukken. En ze zijn heel goedkoop. Goedkoper dan het meeste voedsel. Er werd benoemd dat we niet als doel moeten hebben om de kinderen de komende week te laten stoppen met het roken. Het zal een averechts effect hebben . Ze zullen stiekem gaan roken op het terrein met alle gevolgen van dien, maar als ze een poging willen doen om te stoppen, zullen ze afkickverschijnselen krijgen waardoor ze minder aandacht hebben voor bijv de bijbelstudie die wordt gegeven. Kortom er zit een reden achter bepaald gedrag wat zij zullen laten zien en Andrew gedoogt bepaalde zaken zodat de essentie van dit kamp niet verloren gaat. In deze situatie is het planten van zaadjes, het delen van het evangelie belangrijker dan het afleren of aanleren van bepaald gedrag.

Morgen (zondag) gaan we naar de kerkdienst in Kiev. Dat is altijd een hele onderneming, maar goed om morgen weer samen te mogen zijn met andere christenen en God groot te gaan maken.

We zien uit naar komende week. We zijn allemaal erg benieuwd en we zien uit naar wat er allemaal weer gaan gebeuren.

We zijn voor nu alvast dankbaar voor de fijne sfeer in de groep. Het is erg gezellig en we zijn dankbaar dat we met zo’n grote groep zijn. Ook zijn we dankbaar voor het fijne weer van vandaag.

Gebedspunten zijn nog steeds het weer, vandaag hebben we een mooie dag en ook naar de eind van de week wordt het prachtig weer, de eerste helft van de week belooft echter veel regen, dus dat is nog even spannend.

Maandag komen de kinderen en we hopen en bidden dat iedereen op tijd op de juiste plek mag staan en de reis naar het kamp goed mag gaan.

Ready for takeoff

We zijn er klaar voor! De laatste koffers pakken en dan mogen we weer vertrekken. Vrijdagochtend zullen we vertrekken naar Oekraïne. Voor sommigen alweer de tiende keer, maar voor een aantal ook de allereerste keer. Ook al zijn we zeer vertrouwd met de plek waar we heen zullen gaan, het blijft toch altijd spannend hoe het zal gaan.

We gaan dit jaar met een enorm grote groep. Erg fijn om te zien dat zoveel jonge mensen een passie hebben voor Jezus en hierover willen delen met de kinderen in Oekraïne.

Voor de meesten zal het bekend zijn wat we gaan doen, maar ik zou er graag nog het een en ander over delen. We gaan naar een land dat al decennia, zo niet eeuwen gebukt gaat onder enorme alcoholproblematiek en daaruit voortvloeiende ellende. Veel kinderen zijn al bij geboorte beperkt doordat ze in de buik al dronken zijn van de alcohol. Andere kinderen worden zwaar verwaarloosd en mishandeld of juist enorm aan hun lot overgelaten en zien dagen lang helemaal niemand.

Wij willen naar dit land gaan om die kinderen te laten zien dat er mensen, volwassenen zijn die om hen geven. Volwassen die wel normaal kunnen doen en een voorbeeld voor hen mogen zijn. Dit willen we doen door er voor ze te zijn, met ze te spelen, naar ze te luisteren en ze te vertellen over God, onze vader, die nog veel meer van hen houdt dan dat wij dat kunnen.

Wie zijn wij?!

Zoals gezegd gaan we dit jaar met tien volwassenen (en een baby en een peuter) op reis! Maar wie zijn wij nu eigenlijk?!

Gebedspunten

We kunnen deze reis natuurlijk niet alleen. We zijn afhankelijk van God en van onze achterban in Nederland. Graag vragen we gebed voor:

  • Bescherming tijdens onze reis. Het is weer een lange reis, de wegen en het verkeer in Oekraïne zijn niet zoals we dat in Nederland kennen.
  • Eensgezindheid voor ons als groep. We gaan altijd als zeer verschillende mensen mee met deze reis. Help ons samen te zien naar het gezamenlijke doel dat we hebben.
  • Het weer. De weerberichten zijn weer niet goed. Er wordt veel regen voorspeld. De meeste activiteiten zullen buiten plaatsvinden, dus regen is zeker niet handig.
  • Financiën. De reis kost veel geld. We hopen dat we een groot deel hiervan gesponsord zullen krijgen. Alles wat daarboven nog binnenkort komt volledig ten goede aan Jeremiah’s Hope.

Vrijdag gaan we weg. Nog even wachten dus..
Heel erg bedankt voor alle steun, support en lieve berichtjes die we elk jaar krijgen. We houden jullie uiteraard dagelijks op de hoogte van onze reis en belevenissen!

Слава Україні!

Al tien jaar gaan we ieder jaar opnieuw naar Oekraïne toe om te werken onder verwaarloosde en mishandelde kinderen. In tien jaar tijd hebben we het land en de mensen goed leren kennen, maar wat is er ook veel veranderd in de afgelopen tien jaar.

Corruptie en armoede zijn altijd een groot probleem geweest in Oekraïne en eens in de zoveel tijd vind de bevolking het genoeg en komt in opstand, zo ook eind 2013. Maandenlang werden er vreedzame protesten gehouden op het plein van de vrede in Kiev voor een betere samenwerking met Europe en tegen de altijddurende corruptie en armoede in het land. Slechts een handje vol zeer welvarende mensen hadden het in het land voor het zeggen. Veel van onze vrienden zijn aanwezig bij de bijeenkomsten op het plein en dagelijks zien we foto’s voorbij komen van protesten, tenten, concerten. Het is hartje winter, dus enorm koud. Toch komen tijdens de protesten bijna een miljoen mensen op de been.

juni 2014, de gevechten voorbij, de wonden nog heel duidelijk in beeld, maar de hoop heeft de overhand!

Begin 2014 worden de protesten grimmiger. Gevolg zijn ruim honderd doden en vele honderden gewonden tijdens aanvallen van de politie en het leger. Toch zet het verzet zich door en uiteindelijk lijkt het volk het toch te winnen. De regering treed af, de president vlucht naar Rusland en even lijkt het er op dat ondanks de vele doden de rust weer terug kan keren. Niets blijkt minder waar. Rusland maakt van de chaos gebruik om Oekraïne aan te vallen en een deel van het land in bezit te nemen. Schiereiland de Krim wordt veroverd en deel van de Russische republiek verklaard.

Steeds meer berichten komen in het nieuws voorbij dat Rusland mogelijk ook in het oosten van Oekraïne een inval wil gaan doen. Een maand later is dat ook het geval, een groot deel van het oosten van het land wordt ingenomen door Russische soldaten en separatisten uit Oekraïne. Voor ons een erg spannende tijd. We zijn druk bezig met het maken van plannen om voor 4 weken naar een land te gaan dat in oorlog is. Wat houdt dat in voor ons, is het wel veilig en vooral, hoe zal het gaan met de vele vrienden die daar wonen? Over twee maanden gaan we die kant op. Vele geruchten gaan dat Russische tanks al langs de grens staan te wachten om naar Kiev op te trekken.

Weer een maand later, het is inmiddels mei 2014. Oekraïne voert de dienstplicht in. Vele vrienden en bekenden moeten zich melden om mee te helpen in het leger.

Enkele dagen voor vertrek, vele honderden mensen komen om bij gevechten om de stad Donetsk, in het oosten van Oekraïne. Een grote vluchtelingenstroom komt op gang van mensen die het oorlogsgebied willen verlaten. Steeds meer nieuwsberichten komen uit het gebied dat escalatie niet meer te stoppen is. Op het moment dat wij in het vliegtuig zitten naar Oekraïne publiceert de Volkskrant dit artikel:

De NAVO is bang dat het conflict in het oosten van Oekraïne ernstig zal escaleren.

https://www.volkskrant.nl/nieuws-achtergrond/navo-vreest-ernstige-escalatie-in-oost-oekraine~bf0c360e/

Gedurende de tijd dat wij in Oekraïne mogen zijn worden we echt met de neus op de feiten gedrukt. Verhalen over mortieraanvallen, grote groepen vluchtelingen, oefeningen van het leger in de buurt, maar bovenal de gezichten zonder uitdrukking. Hoeveel ellende kan een mens in zijn leven verdragen vraag ik mij wel eens af. We doen ons best om er desondanks een leuke week van te maken, maar altijd in je achterhoofd het dreigende gevaar van de oorlog enkele honderden kilometers verderop. Nog dagelijks horen we de meest vreselijke verhalen en iedere avond proberen we dan ook goed het nieuws te blijven volgen.

Ruim honderd mensen zijn hier overleden in gevechten met de politie.

Een maand lang zijn we weer terug in Nederland. Even rust, even opladen, zodat we op 25 juli weer kunnen vertrekken met een nieuwe tweede groep. In Nederland is het nieuws over Oekraïne al lang weer naar de achtergrond verdwenen. In kleine artikels wordt af en toe nog wat geschreven, maar de onrust is voorbij, tenminste voor Nederlands perspectief. In Oekraïne gaat de strijd in alle hevigheid door. De dag dat we terugkwamen berichtte de VN dat inmiddels 423 mensen zijn omgekomen en 46.000 mensen op de vlucht zijn. Enorme getallen, maar helaas slechts het begin, zo zou later blijken. Het leger van Oekraïne boekt goede resultaten als je het nieuws mag geloven. Rusland wordt tegengehouden en er worden zelfs weer steden veroverd. De hoop klinkt dat de oorlog nu snel voorbij mag zijn.

17 juli 2014, precies een week voor vertrek. Er wordt een vliegtuig neergehaald boven oost Oekraïne. Niet heel bijzonder, dat is de laatste weken veel vaker gebeurd. Toch blijk het in de loop van de dag anders te zijn dan alle vorige keren. Het toestel is een burgervlucht dat net enkele uren daarvoor vanaf Schiphol is vertrokken. Opeens is alles anders. Was de oorlog eerst nog aan de randen van Europa en ver bij ons vandaan, nu komt het heel dichtbij. Honderden Nederlanders zijn plotseling omgekomen in een oorlog waar zij zelf helemaal niets mee te maken hadden.

Bloemen voor de Nederlandse ambassade in Kiev.

Een week later, we stappen op het vliegtuig naar Oekraïne. Er is veel veranderd in een maand tijd. De vluchtelingen die er waren zijn weer weg of hebben elders onderdak. Zou het ergste inmiddels voorbij zijn? We bereiden ons voor op de eerste echte kampweek. Door de vluchtelingen crisis is het Sasha project op een zijspoor gekomen, omdat er niet genoeg mensen zijn om én vluchtelingen op te vangen, én ook nog de kinderkampen te draaien. Gelukkig kunnen we daar nu wel mee beginnen. In de loop van de ochtend kwamen veel kinderen uit de omliggende dorpen aan. Na de gebruikelijke luizencheck en een eerste maaltijd is het tijd voor sport, spel en het vertellen over God door middel van Bijbelverhalen. Een lange en mooie dag. Fijn om eindelijk de kinderen weer te zien, maar dan.. De jonge kinderen zijn net naar bed en de oudere kinderen staan onder de douche. We krijgen telefoon. Of we een groep van veertig vluchtelingen kunnen opnemen op het terrein. Ze komen morgenochtend om 9 uur aan. Toen kwam de moeilijkste beslissing, waar ik in mijn leven mee te maken heb gehad. De kinderen die we net die dag hadden opgehaald moesten weer naar huis. We waren boos, we snapten het niet. Waarom kunnen ze niet blijven, waarom is er oorlog en vooral, wat doet God voor ons in deze situatie?

Ruim twee weken hebben we ons ontfermt over deze groep vluchtelingen. Het bleef niet bij deze groep. Vele groepen zijn in de voorgaande en de er opvolgende maanden geweest. Nu, vele jaren later is de oorlog helemaal vergeten. Op dagen als vandaag (we schreven dit vorige week, op de dag dat het JIT met het nieuws over het proces kwam) komt hij nog heel even terug door nieuws over MH17, maar voor de meeste mensen is de oorlog voorbij. Ook voor veel mensen in Oekraïne is het gewone leven weer opgestart. Op het grote plein in Kiev staan nog een paar herinneringen, maar de uitgebrande gebouwen zijn opgeknapt, het plein is leeg en schoon en de auto’s rijden weer door de straten. Als je niet beter weet, dan zie je niet meer wat de protesten en de oorlog heeft aangericht. We zien het ook aan het feit dat we dit jaar met de grootste groep sinds zo’n vijf jaar mogen vertrekken.

Van 12 tot 22 (en 29) juli zullen wij weer kampen gaan Oekraïne. De komende tijd zullen we meer informatie delen over de groep, de reis die we gaan maken en onze voorbereidingen. We willen jullie hartelijk bedanken voor alle steun en gebed dat we jaarlijks mogen ontvangen. Voor meer informatie over dit project klikt u hier

Слава Україні!
Leve Oekraïne!

Waarom we ieder jaar weer gaan

We zijn al weer even terug en zoals beloofd zullen we nog een aantal terugblikken geven op onze reis naar Oekraïne. We zijn enorm gezegend en hebben ook voor de kinderen tot zegen mogen zijn. Wie zijn die kinderen eigenlijk en waarom gaan wij ieder jaar weer terug naar deze plek. Met dit bericht willen we jullie een kleine inkijk geven in het leven van enkele kinderen in Oekraïne.

Yura

Yura woont met zijn moeder in een zeer arm dorpje. Veel jongens komen uit dit dorp. Een aantal jaar geleden kwam hij, als enige, voor het eerst naar het kamp. Twee jaar geleden kwam er meer plek en konden we meer kinderen uit dit dorp laten komen. Vijf jaar geleden zat Yura op het terrein in de rescue shelter. Hij had heel veel gedragsproblemen, zijn moeder kon niet voor hem zorgen en werd daarom tijdelijk uit huis geplaatst. Na een paar keer op en neer te gaan tussen huis en de shelter kwam hij twee jaar geleden weer naar het kamp. Zijn gedrag was nog erger geworden dan voorheen.

De moeder drinkt minstens 6 dagen in de week. Het is onbekend wie zijn vader is, of waar hij woont. Op het ene moment wordt verteld dat hij dood is, maar de volgende dag kan het verhaal weer anders zijn, in ieder geval heeft niemand hem ooit gezien. Er woonde ook nog een andere man bij hun in die veel geweld gebruikte, zowel naar zijn moeder als naar Yura zelf. De moeder is vaak weg, Yura zelf is eigenlijk nooit thuis. Het huis van Yura is één van de slechtste huizen in de regio. Waar veel huizen buiten nog een toilet hebben hebben Yura en zijn moeder dat niet. Er is nooit eten, geen speelgoed, dus loopt hij maar met andere jongens over straat.

Afbeelding kan het volgende bevatten: 1 persoon, glimlacht, staan, kind, buiten en close-up

Yura mag eigenlijk niet naar het kamp, want zijn moeder wil dat hij mee helpt op het veld met het hoeden van de koeien van het dorp. Hoe meer er gewerkt wordt, de meer geld er is om drank van te kopen. Hij is opgegroeid zonder mannelijk rolmodel (er zijn verschillende mannen geweest, maar allen gebruikten geweld) en zijn moeder is totaal niet geschikt om een kind op te voeden. Zij geeft straf, omdat ze dat wil, ze is dronken, denkt dat hij iets verkeerd gedaan heeft en slaat hem. Op momenten dat hij echt iets doet dat niet kan en hij een draai om z’n oren verdiend is er niets aan de hand. Hij heeft dus geen idee wat goed of fout is en wat straffen in houdt.

Nastya
Afbeelding kan het volgende bevatten: 1 persoon, glimlacht, buiten en close-up

De familie is ‘pretty bad’.

Andrey
Afbeelding kan het volgende bevatten: 1 persoon, staan, buiten en close-up

Hij woont naast Yura, maar wel in een veel beter huis. Zo hebben zij wel een echt toilet buiten. Hij groeit op buiten, met jongens, ziet veel dronken kinderen op de straat. Andrey heeft veel aandacht en liefde nodig en kan enorm vervelend zijn. Vaak zijn het juist deze kinderen die extra aandacht nodig hebben van ons. En je weet nooit wat je kan doen om iemand hart te raken, maar het kan in zulke kleine dingen zitten.

Zo vertelde Xanders ons dit verhaal: Er was eens een jongen op een kamp, blijkbaar, zonder dat wij het wisten, hij wist niets meer van het kamp, behalve één ding! 10 jaar later herinnerde hij zich nog maar één ding: Op een dag zaten we bij de piano en jij zie dit en dat en dat raakte mijn hart en dat deed mij besluiten mijn leven te veranderen. Wij weten niet wat we doen en wat we moeten zeggen. Misschien is het gewoon een glimlach op ons gezicht of een arm op hun schouder. Het kamp is een goede plek waar ze een week kunnen zijn zonder zorgen, zonder alle ellende van huis, waar wij ze een goede tijd mogen geven.

Alosha

Hij leeft in een heel arm dorp, het is eigenlijk een heel verdrietig verhaal hoe zijn leven loopt, hij heeft een zusje en een klein broertje. Vijf jaar geleden was hij er voor het eerst en een aantal van onze groep konden dat nog goed herinneren. Iedere ochtend opnieuw had hij zijn broek helemaal onder gepoept en hebben wij die steeds weer verschoont en gewassen. Maar niet alleen in zijn broek, ook op het gras, in de bosjes, in de douche. Niemand had hem ooit geleerd hoe dat moet en waar dat moet. (En geloof me, hij is zeker niet de enige!)

Afbeelding kan het volgende bevatten: 1 persoon, glimlacht, een sport spelen en buiten

Hij was vaak volkomen afgesloten van de buitenwereld. Je kon tegen hem praten, zonder enige interactie terug te krijgen. Alsof jouw woorden compleet aan hem voorbij gingen en alsof zijn blik recht door jou heen ging. Hij is opgegeven moment naar speciaal onderwijs gestuurd en dat heeft enorm geholpen.

De reden hiervan is dit, als je naar hun huis zou gaan, tref je er drie kinderen aan in het huis, of in de tuin. Vader en moeder zijn er meestal niet, misschien aan het werk, aan het drinken of wat anders. De kinderen zijn vaak opgesloten in het huis met een groot slot. Soms zijn ze buiten en rennen ze rond in de tuin. Er is geen speelgoed, nauwelijks meubels in het huis. Er is een gasstel, een bak met water, een tafel en twee bedden. Het enige dat ze hadden om mee te spelen wat misschien een stok of iets van plastic was kapot was. Het is geen verassing dat dit kind, als oudste van het gezien ook nog, alleen in het huis alleen, dag na dag, zo opgroeit en totaal de grip verliest op alles wat het leven inhoudt. De ouders drinken veel, er is geen fysieke mishandeling in dit gezien, maar hier is het gewoon pure verwaarlozing van de kinderen.

Boguslava
Afbeelding kan het volgende bevatten: 1 persoon, staan, kind en buiten

Samen met haar broer Rostik (die zelf als sinds hij geboren is bijna naar het kamp komt) woont met haar vader. Vader is vaak niet thuis, maar aan het jagen of vissen in de Chernobyl exclusion zone. Moeder is vaak weg, feesten, drinken.

Sacha

Jeremiah’s hope komt hier al jaren. Hun moeder, er zijn vier of vijf broertjes en zusjes, vertelde ooit tijdens een bezoek dat ze geslagen was door hun vader en dat ze bij de opa en oma zouden gaan wonen. De vader zei dat hij niet geslagen had, maar slechts een keer geduwd, omdat ze moest stoppen met drinken, wat ze niet deed, omdat ze zwanger was. Hij vroeg en vroeg en vroeg maar, maar iedere keer als hij weg was dronk ze weer totdat hij het geduld verloor. Inmiddels is hij helemaal weg en niet meer in beeld. Ze zijn ook weer weg bij opa en oma, maar ze drinkt nog steeds heel veel.

Afbeelding kan het volgende bevatten: 1 persoon, glimlacht, staan, boom en buiten

Sacha en haar broertjes en zusjes worden wellicht binnenkort opgenomen in de rescue shelter. Op dit moment zijn de social services hierover aan het beslissen, maar dat is nu al zeker drie maanden.

Karina

Zij komt uit hetzelfde dorp als Yura, maar komt uit een goed gezin. Ze is stil en zwijgzaam, maar ook erg lief.

Dima en Zhenya
Afbeelding kan het volgende bevatten: 1 persoon, buiten en close-upAfbeelding kan het volgende bevatten: 1 persoon, een sport spelen, staan en buiten

De broers wonen in Ivankiv, maar het verhaal van hun familie is ook een erg verdrietig verhaal. Ze delen hun huis met twee families. Ze wonen er met hun ouders en met hun oom en tante. Ze zijn erg arm en er wordt heel veel gedronken. De kinderen zijn erg leuk en vaak buiten. Als Xanders ze tegen komt bij de supermarkt vragen ze vaak om wat eten of drinken te kopen, of ze vragen of het kamp al bijna start. Dit jaar vroegen ze dat al vanaf maart!

Dit is een goed voorbeeld van ouders die zeker geen slechte mensen zijn. Ze hebben het beste voor met hun kinderen, maar ze kunnen het gewoon niet. Door alcohol en door gebrek aan kennis en middelen kunnen ze niet beter. Er is geen geld, geen eten, geen drinken, slechts hun verslaving.

Een gesprek van vijf minuten kan een leven veranderen. In een ogenblik kan je iets doen wat een kind voor de rest van zijn leven niet meer vergeet.